Sweet red bean paste is the “soul” of the dorayaki pancakes that Sentaro sells at his little bakery. Sentaro’s bakery is small but it has some regular customers. Sentaro makes dorayaki pancakes without enthusiasm because he is still absorbed with sad memories of the past.

One day, a 76-year-old woman named Tokue comes to respond to his advertisement for part-time workers in his bakery. Tokue cheerfully offers to work for a low wage. Sentaro hesitates because he thinks an older woman isn’t strong enough to work for long hours. However, once Sentaro tastes her home-cooked red bean paste, he decides to hire her. Thanks to Tokue’s red bean paste recipe, Sentaro’s business begins to flourish. Then one day, rumors about Tokue’s illness start circulating, leading to the revelation of a painful secret.

Japanese Film Festival schedule is here.

Naomi Kawase
Koichiro Fukushima / Masa Sawada
Naomi Kawase
113 mins
Kirin Kiki / Masatoshi Nagase / Kyara Uchida / Miyoko Asada / Etsuko Ichihara / Miki Mizuno
Please refer to your local country's website for more information


  1. Maria Sher says:

    The movie was very inspiring, heart-wrenching and it portrayed a great lesson. The movie reminded me to find beauty in the small things in life and value them. Life is too short to forget about all things wonderful! Great movie! 🙂

  2. utdom says:

    I'm so amazing to know such a great movie!!! There were so many interesting things in this movie (sweet bean) such as it talked about the custom of Japanese (making sweet red bean paste) and many beautiful places in Japan! I also appreciate for all actors and actresses in this movie! They did a great job! Well done all teamworks for this story! I'm looking forward to watch the nice movie like this again! I become a big fan now ?

  3. frankie says:

    Highly recommend for those who want to be motivated. I personally love the movie.

  4. sokchea says:

    I really love the movie. Watch it to get real motivation. Highly positive❤️?❤️

  5. soeun says:


  6. noemmilya says:

    The Sweet Bean is an Amazing film that inspired people not to discriminate people by giving love and chance for another people to speed out what they have in mind and heart. I love this concept the most. Test !

  7. sopheakneath says:

    After spending two hours watching this morality and emotional movie, I knew that I didn’t waste time away. I have never watched Japanese films before and it was my first time. Yet, the movie touched me deeply. It is really a masterpiece. I love the plot that showed an old ill woman who fell in love with An (red bean paste). Even though she got really sick, she didn’t give up on her dream. She has been discriminated in her society due to her illness which is leprosy. People didn’t give her opportunity until this young dorayaki shop owner.

  8. ra_1 says:


  9. Yroll Desamparado says:

    One of the great and very inspiring movie!!! One thing that I have learned from this movie is "DISABILITY IS NOT AN EXCUSE TO INSPIRE OTHERS"… AWESOME!!!

  10. Chandelux Yong says:

    Oh it is really really touching and meaningful movie for me. The old lady is really my motivation now. I hope I could go to Japan through winning this competition and get to know more about Japanese culture as well as to taste this sweet bean there.

  11. thy says:

    The content of this film is incredible, the well told clear meaning, and emotional just as sweet as the An. The An is the cultivation of love and responsibility as well as the forgiveness. I felt connected with Japanese culture and characteristic of the individual character of the film. The story also teaches me the importance of life and freedom as well as the passionate of work. I really love this film. Thank you.

  12. lyna says:

    this film is likely documentary- fiction that show how a secret of socialy – politically way of thinking of a story of an old lady sickness which brought up a story/tradition on how to make Japanese's dorayaki pancakes. The opportunity that a young shop selling dorayaki pancakes gave to this old lady is extremely motivate her. It's also gave a meaning of a freedom for a teenagers by encourage them. when the film started, image that shown are all about the human emotion which is clearly about how they felt inside. Most of the scenes are close up which mean what the director showing the meaning of the film. this is one of a good techniques of showing the meaning of the film. Shooting in the real place, soundtrack, and the color of the images giving audience a feeling of a sad story on how people who has that kind of sickness is feel. i was crying while watching this film. it's give me a knowledge and understanding of a point of view from the filmmaker. It's a good film for both the young filmmaker who want to have a creative idea of how to make kind of film and in general audiences for the knowledge of history and experience of this film is about.

  13. Rani Nurul sianti says:

    Tanpa disadari filmnya klau gak tau sejarah gak akan nyambung . Terharu sekali

  14. awanicious says:

    Love the story of the movie, now i really crave the delicious sweet bean.

  15. cynthia says:

    I personally think this film has a complete package of moral messages and culture from Japan. First, the story has a comedy in its own way and the acting is really good. Second, in this film I can see how one famous culinary in Japan, Dorayaki is made. Honestly, I want to taste it too after saw this movie. Then, this movie also tells me that nothing can beat my spirit, except myself. Even though people look down on me because of my weakness, when I have a spirit, I can do anything.

    However, the most inspiring part in this movie is when I am told to do something that I love. Because, everything that is done with a happy feelings, will produce a good result too. Moreover, this movie also told me to appreciate everything around me, because everything in this world has its own story. We have a freedom to express ourselves, so don't waste your time to do something that you don’t like. Make your life happier. This is what I have got from the movie.

    Apart from its cool messages, this movie has one lack. “An” has something missing in its story telling of some characters. For example, the story of Wakana and her family still blur in my mind.

    Overall, this movie really gives me an example of a good life. Like a “sweet bean” in Dorayaki, our life needs a process before turning sweet and can be enjoyable. Life must go on, and you must enjoy it to the fullest.

  16. ranukim says:

    Just because we are different it doesnt mean we are not humans, humans with feelings, humans with emotions, humans with empathy. We are all humans created in many differences and we should appreciate those differences. We can never choose where we are born, what family we are in, and especially what condition we are living in. So let us all appreciate what we have now and also what other peoples have, because differences is not something to look down but too but something to be appreciated. A movie that shows us that many people out there in all around the world are still discriminating other just because of their differences and how we shouldn't treat them so to make the world a better place to live.

  17. gregorius says:

    This movie was very beautiful with a strong message that a simple life can be very meaningful and beautiful.

  18. ianadityaagus says:

    I enjoy the movie much… I love dorayaki 🙂

  19. Revi Rosdiana says:

    Sorrowful movie but have a great message. Having this story make spirit for live in a better life.
    Sentaro always seem unexcited when making dorayaki. Sentaro is a manager of a small store that sells Dorayaki. Customers who come there not merely to enjoy the cake because it's not too appetizing, but only for playing or chatting as like as doing by three teenage girls of junior high school. Once, 76 year-old woman came to the store to apply for jobs after reading the announcement about job vacancy posted by Sentaro. The old woman named Tokue.

    Sentaro instantly turned her away because of her physical look that no longer young. According to Sentaro, strong that only strong woman can work in his shop. The woman continues persuade Sentaro to work, but Sentaro still refuses, up to many times to come. Tokue even willing to pay only 200 yen per hour. However Sentaro still refused. Sentaro gives a piece of Dorayaki to Tokue to keep her away and forget about his desire to work in his shop.

    Once Tokue comeback, she tells Sentaro that red bean paste (Soul of dorayaki) made by Sentaro is bad and give a parcel of food to be sampled by Sentaro before finally going from store. Sentaro dispose of the package, but in the end decided to have it back and eat the food.The food in a jar is a blob of red bean paste and then Sentaro was surprise by the tastes, what a wonderful tasty.
    Sentaro decided to employ Tokue. They make their own red bean paste with a step that is not easy and not for a moment. Before that, Sentaro used to not making red bean paste itself but ordered the red bean paste. He who originally opened the store at 11 AM, when she and Tokue decided to make his own red bean paste, they willingly busied themself in the shop while the sun has not yet appeared.

    After successfully making red bean paste for the first time, Sentaro make pancakes and both tried taste the new receipe of Dorayaki. Sentaro amazed. He who does not like sweets food, for the first time can eat a piece of Dorayaki. Sentaro then began to talk about his past to Tokue. Sentaro got into a fight and go to jail. He also has debt but the store owners help pay it and it made him work hard in the Dorayaki store is none other than to repay their debts to the store owners.

    Since then, the Dorayaki store always filled with customers. However, Wakata one customer (middle school students) saw something strange on Tokue’s physical. Wakata with the help of an older brother figure out the disease that was suffered by Tokue, and finally discovered that the disease is leprosy. Leprosy itself is a terrible disease. Each family member suffering from leprosy should be exiled. Leprosy makes limbs to be horrible. The face becomes damaged, the fingers be cut off, even nose can be dislodged.

    After hearing the news of the Tokue’s illness, store owners managed asked Sentaro to dismiss Tokue. According to the store owners, the store could be bankrupt if everyone knows about the illness of Tokue. Since the news was circulated, a store became quiet again. Sentaro himself became sad again. Tokue also quit her job.

    Seeing the state of Sentaro, Wakata advised to visit Tokue in her place. Sentaro and Wakata decided to visit Tokue. When Sentaro and Wakata reunited with Tokue, Tokue telling her story, how he was ostracized by his family members because they have leprosy.
    Upon returning from a quarantine place, Sentaro confronted with other problem. The store owner wants to hire a new employee and accompanied by a new menu, Okonomiyaki. This is make Sentaro increasingly desperate.
    One day, Wakata and Sentaro visit Tokue again. But, shocking news is received by Sentaro and Wakata. Tokue had died just three days before Wakata and Sentaro come. Tokue leave the tools to make red bean paste for submission to Sentaro. In addition, she also left a recorder whose contents make Sentaro and Wakata shed tears. Since then Sentaro decided to back up and re-selling Dorayaki.

  20. krisno says:

    Message of this movie is about human itself. That they want to be appreciate (about her health condition in the past), a struggle (how to run a small busines of dorayaki), or an existence of a young girl.

    Kawase director direct succesfully in a touchy relation between young businessman and an old woman that still have spirit of live through a sweet red bean paste. He painted how a soul of dorayaki is actually represented through its inner sweeteness. Like samurai and its sword, every life should be appreciated through its soul.

  21. Nia Siti kurnia says:

    This movie shows how nature, wind, plants, soil, sun, all have a connection with everything we do for our life. Tokue San teach that. The illness she has, gives her a deep understanding towards earth and human. Never waste a day without appreciate life.

  22. vincentjose says:

    Logic/heart dilemma in a sweet yet melancholy mood with a glimpse of mouth-watering element

  23. martin says:

    Not just simple and sweet story, watching this movie is like experiencing Takoue's way to create sweet bean
    we learn with each phase is slowly revealing and telling the story of each character like whisper of the bean.
    In a world where everything is instant an fast pace,
    we need to slow down to see, appreciate and learn
    every beautiful detail of life and people inside it

  24. saeful says:

    Sweet bean (あん) have the important role in dorayaki (どら焼き). Sentaro is owner of dorayaki shop. He must work hard to pay his debt. Tokue comes to his shop because she want to work part-time (アルバイト) in this. She can make delicious sweet bean and Sentaro makes decision to accept her. He see step by step in making process of sweet bean. Tokue have good feeling to make sweat bean to be delicious. She understand soul of red bean ( あずき) during the making process. His dorayaki to be popular and make much money. Tokue send a letter to Sentaro and she want to resign. Sentaro try to make sweat bean with same process but fail. He don't have same feeling. Tokue died and Sentaro start a new adventure to offer dorayaki.

  25. Christian Rudolf says:

    Story line nya simpel namun mempunyai makna yang dalam dan menarik. Sudah sangat jarang film2 mempunyai story depth yang bagus seperti ini. Cinematography nya juga bagus, serta pesan dari film amat mudah dicerna penonton.

  26. dewi_puspa00 says:

    Watching Sweet Bean Make Me So Tempted To Eat Dorayaki

    Very so long I have not eaten dorayaki, Doraemon's favorite snack. As a result, while watching the film entitled Sweet Bean, I'm so tempted and wanted to immediately eat dorayaki with delicious red bean paste.Sweet Bean is one of the culinary themed movie that succesful to make the audience tempted by food. Dorayaki making process here described well and detail, especially in process of making red bean paste. From this movie I just know if cooking it is an activity that should be done with love and patience. Red bean paste cooking process itself takes many hours from before sunrise until near the sun is overhead.

    The movie itself tells two person of different ages and different views on cooking dorayaki, Sentaro (Masatoshi Nagase) and Tokue (Kirin Kiki). Sentaro feel forced to make and sell dorayaki in a small shop usually bought by school children. He has a large debt by the owner of the store so that he feels a lifetime attached to sell dorayaki. While, Tokue (Kirin Kiki), an old lady, looks always cheerful and eager although she has leprosis. She was pleased when hired as an assistant to make red bean paste. She made it with a pleasure even treat raw red beans with respect.

    Conflicts began to rise when there is a rumor about Tokue's disease so that buyers were away. When Sentaro look Tokue condition, her health apparently changed drastically after not working as his assistant.

    The movie has beautiful pictures. The process of making red bean paste is described with detail and appetite. The acting perform was so good. The Sentaro's conflict resolution process described gradually and make the audience to feel the inner pressure and smiling when he seems to be free of the burden.

    The film is captivating from the storyline, visualization and also on acting perform.

    Movie Details:
    Title: Sweet Bean (An)
    Director: Naomi Kawase
    Starring: Kirin Kiki, Masatoshi Nagase, Kyara Uchida, Etsuko Ichihara
    Genre: drama, culinary
    Score: 8.2 / 10

  27. edrida says:

    The movei sweat bean is not otdinaty movie.It's not only about the story of Tokue and Santoro who has chemistey about doriyaki. But the soul of doriyaki was in a sweet bean.But many storues more than doriyaki itself.The movie was good to watch with family so they will undetrstanding about the dedication and loyality about life and the blessing of life.come and watch

  28. intan says:

    Starting with dorayaki and a short conflict about how a business going, this film brought me to another deep topics, government rules in the past and how the impact for the society.

    I do love the message sent, that we don't have to confine people in a bad condition (in general). But again, disease conflict came for make it more complicated. I love that complexity.

  29. reymondo says:

    sinematografi film sangat intim dan alur cerita berjalan lambat awalnya. Film ini sangat kental dengan budaya lokal Jepang seperti dorayaki dan kereta..

    Pemain yang sedikit memungkinkan penonton untuk menggali lebih dalam tiap karakter yang ada dalam film.

  30. may says:

    The relationship between an elderly woman and a young man through sweet bean.

    Very nice , touching, and a must watched movie for young people who found themselves stuck somewhere in life , to change their perspective of life by putting the love into whatever they are doing so that they can achieve their goal and making things happen.

  31. Nguyễn Đào Phan says:

    “Nếu có thể đứng đầu ở nước Nhật bộ môn Karuta, tức là trở thành số một thế giới rồi!”
    Bạn đã bao giờ chỉ tình cờ nghe một câu nói trong một bộ phim nào đó, và rồi bỗng chợt nhận ra suốt cuộc đời này mình sẽ không bao giờ có thể quên được câu nói đó chưa ? Câu nói trên chính là ước mơ của Arata kể với Chihaya ngày cả hai còn bé, và cũng là câu nói in đậm trong tôi mãnh liệt nhất.
    Đó là một ước mơ rất vĩ đại, và cũng rất hồn nhiên chân thật của một cậu bé còn khá nhỏ tuổi. Tuy nhiên điều ấn tượng nhất chính là, Arata nói câu đó với một thái độ hoàn toàn nghiêm túc, một quyết tâm to lớn đáng khâm phục mà có lẽ không có nhiều cô bé cậu bé ở cái tuổi đấy có thể đạt được như thế. Nó làm tôi bật cười xấu hổ khi nhớ đến bản thân mình ở độ tuổi ấy, ước mơ lớn nhất có lẽ chỉ là được ba mẹ mua cho một bộ đồ chơi Lego mà thôi.
    Và ngọn lửa đam mê của Arata đó, như một ngọn đuốc rực sáng bừng thắp lên tình yêu với trò chơi Karuta cho Chihaya. Trẻ con thường dễ thay đổi, nhưng cả Arata và Chihaya đều luôn giữ được đam mê trong trẻo ấy trong suốt những năm tháng về sau cả khi đã vào cấp ba. Sự kiên định và không thay đổi đó mới đáng yêu biết bao.
    Lan man một chút, tôi cũng có đam mê cháy bỏng và theo đuổi một loại hình nghệ thuật của Nhật, đó là Yosakoi – một điệu nhảy trên nền nhạc truyền thống phổ biến của người dân Nhật Bản. Có lẽ vì vậy mà mỗi lần nhìn hình ảnh Chihaya nỗ lực đến đầm đìa mồ hôi, đến lăn ra ngất đi khi thi đấu Karuta trên phim, cảm giác như đang nhìn thấy chính hình bóng của mình trong đó vậy. Chihaya luôn luôn cố gắng, cố gắng đến mức như si như dại, thậm chí dù chỉ đi bộ trên đường về nhà cũng tưởng tượng rằng mình đang đấu Karuta. Khi nhìn vào thần thái đầy tập trung và quyết tâm trong mắt Chihaya, là mỗi lần trong tim tôi đồng cảm sâu sắc như muốn thốt lên rằng: “Tôi cũng giống như Chihaya vậy, dù có phải nỗ lực với bao khó khăn gian khổ đến như thế nào, nhưng luôn thấy rất vui vẻ. Cùng chung đam mê, cùng theo đuổi đam mê với những người đồng đội thân thiết của mình, điều đó mới thật ngọt ngào và hạnh phúc xiết bao phải không ?”

    Chính vì đồng cảm với sự nỗ lực của Chihaya và các nhân vật trong bộ phim như thế, mà từ đó tôi tìm thấy điều yêu thích nhất ở bộ phim này. Đó chính là tình bạn, tình đồng đội hồn nhiên thoải mái khi ở bên nhau, làm điểm tựa cho nhau để cùng vươn đến một tình yêu duy nhất – tình yêu với những lá bài Karuta. Có lẽ với nhiều người khác, Chihayafuru là một bộ phim hay, nhưng với tôi, với những ai cũng đang ngày ngày cố gắng hết mình vì một niềm đam mê nào đó, thì đây là một bộ phim trên cả tuyệt vời. Chihayafuru không phải là một bộ phim tưởng tượng nào đó, mà là một bộ phim “sống” thật sự. Những câu chuyện trong phim chính là những câu chuyện mà chúng ta đều có thể gặp trong cuộc sống này, đều có thể đạt được như những nhân vật trong phim.
    “Nếu có thể đứng đầu ở Nhật, tức là trở thành số một thế giới rồi!” Khoảnh khắc nghe câu nói đó của Arata, cũng là lúc tôi giật mình nhận ra, tôi cũng rất khát khao một ước mơ tương tự như Arata và Chihaya. Đó là nếu tôi có thể trở nên giỏi nhất với niềm đam mê bộ môn Yosakoi của mình tại đất nước Nhật Bản, thì tôi cũng sẽ trở thành giỏi nhất thế giới rồi. Được trở thành giỏi nhất thế giới với niềm đam mê của mình, điều đó thật sự rất tuyệt vời phải không ?

    Nhất định sẽ có một ngày, tôi và những người đồng đội của mình sẽ cố gắng để đến được đất nước Nhật Bản xinh đẹp, cũng sẽ phấn đấu hết sức mình với niềm đam mê bộ môn nhảy Yosakoi, giống như Chihaya, Taichi và Arata đã phấn đấu hết mình vì Karuta vậy. Và khi ngày đó đến, chắc chắn tôi sẽ tìm mua một bộ bài Karuta, như một kỷ vật nho nhỏ để nhớ đến Chihayafuru – bộ phim đặc biệt đã làm thắp lên quyết tâm thực hiện ước mơ trong trái tim tôi.

  32. edwin says:

    "An" talks about the meaning of life through sweet red bean paste. Sentaro, who has to run a dorayaki pancake bakery because of a problem in his past meets Tokue, an old lady who applies for a part-time job at his small bakery. Sentaro once in doubt finally decides to hire her after he tastes Tokue's amazing red bean paste. Turns out the new red bean paste attracts a lot of new customers and increases the sales. But not long after that, rumors about Tokue starting to spread and change the condition.

    "An" successfully plays with audience emotion with a simple yet strong storyline. The three main actors and actresses perform so well, you can see it through some close-up shots in the movie.

    My favourite scene was when Tokue teaches Sentaro how she makes the red bean paste. The scene shows so many details and so appealing. I think this scene successfully represents how Japan is so famous with beautiful details in the making of the country's traditional foods.

  33. vawensa says:

    I love this movie because it presents the beauty of the cherry blossom tree in Japan, as well as the enjoyment of typical Japanese food dorayaki which I often saw in a cartoon Doraemon who became his favorite food. From this movie I can know the process of making red bean paste was not as easy as I imagined. The message conveyed by Tokue about life really touched my heart as I am in the same boat as Sentarou which have emptiness in life.

  34. camy says:

    Culinary themed movies have always caught my attention because of my love for food and cooking. Initially I watched this movie I do not think there will be surprises in it, I think this is just a movie about how to create a peanut paste that will help the main character Sentaro (Masatoshi Nagase) creates the most delicious dorayaki but it just me judging book only by its cover, it turns out after watching throughout the movie, I get a movie which is rich in humanity values ​​and philosophy of life. It also portray discrimination against leprosy patients/ survivors in Japan. The movie's plot start a bit slow but slowly become more develop after the conflict arise when Sentaro find out that Tokue (Kirin Kiki) who works at his dorayaki stall is a former leprosy patients. Slowly the background story of Sentaro began to open explaining why he works in the Dorayaki stall.
    Cinematography of this movie is great and is able to capture the everyday life of in dorayaki stall in detail, the sentimental feeling of the character, especially in part where Tokue show to Sentaro how to make delicious peanut paste with right technique and how to have dialogue with the beans. Because according to Tokue, everything in this world have stories to tell

    Existing conflict turns to rise when the owner of dorayaki stall want to add another variety of food and her bossy attitude to Sentaro. The conflict in this movie is what makes the film attractive. Pasta peanuts here is a cohesive glue for every existing events from beginning to end. At the end of the story the main character is equipped by Tokue cookware set so that he can start over and escape from his confinement

    The film's title "sweet bean" store implied meanings, that every one of us has past stories whether it's good or bad but there is always a chance to start over if we want to try.

  35. kita says:

    ຂ້ອຍແລະແຟນຂ້ອຍມັກຮູບເງົາຢີ່ປູ່ນຫລາຍແຕ່ຫາເບິ່ງໄດ້ຢາກທີ່ຈະມີສັບພາສາລາວໃຫ້ ດັ່ງນັ້ນພວກຂ້ອຍເລີຍຕັດສິນໃຈໄປຮຽນພາສາຢີ່ປູ່ນ ພວກເຮົາຮຽນໄດ້2ປີແລ້ວ,ນີ່ເປັນຈູດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ຈັກປະເທດຢີ່ປູ່ນຫລາຍຂື້ນ,ກ່ອນອື່ນຂໍໍຂອບໃຈທີມງານທູກຄົນທີ່ຮ່ວມກັນຈັດງານນີ້ຂື້ນທູກຄົນຄືຈະເມື່ອຍ,ໜັງມ່ວນລະດີຫຼາຍ ແຕ່ມີການແປສັບທີ່ຍັງບໍ່ຖຶກ ເພາະຂ້ອຍຕັ້ງໃຈເບຶ່ງທຸກເລື່ອງທີ່ຈະສາຍແລະເບິ່ງແບບລະອຽດ,ຖ້າມີໂອກາດຕໍ່ໄປຂໍໃຫ້ຂ້ອຍໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໄດ້ຊ່ວຍງານ ຕິດຕໍ່ມາໄດ້ 77277796 ກິຕ້າເດີ້ ວັນທີ່21-22/01/2017ຂ້ອຍເບິ່ງ4ເລື່ອງແລ້ວ ແລະຈະເບິ່ງທຸກເລື່ອງ ໃຈຢາກໃຫ້ມີທຸກມື້ ທີ່ 27-28/01/2017ພົບກັນອີກແລ້ວຈະກັບມາຂຽນຄວາມຮູ້ສືກທັງໝົດໃຫ້ອ່ານ ຂອບໃຈຫຼາຍເດີ້ ສວ່ນໜັງທີ່ມັກທີ່ສູດແມ່ນ あん ເປັນໜິງທີ່ເອີ້ນນ້ຳຕາໄດ້ເລີຍ ຄວນກຽມທຶດຊູ້ໄປເສັດນ້ຳຕາ ຄວາມໝາຍດີຫຼາຍ ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນຄວາມໝາຍຂອງຊີວຶດ,ເລື່ອງທີ່ຈະເນະນຳໃຫ້ເບຶ່ງແມ່ນ the boy and the beat ມ່ວນຫຼາຍຄວາມໝາຍເລິກເຊຶ່ງ,chihayafuru ເລື່ອງນີ້ທູກຄົນຕ້ອງເບິ່ງໃຫ້ໄດ້ ແຟນຂ້ອຍຫຼັງຈາກກັບຈາກເບິ່ງໜັງລາວກໍ່ໄດ້ເລີ່ມສືກສາຮຽນຫຼີ້ນໄພ້ຄະລູຕະ ມັກແຮງ

  36. tadam says:

    It's Simple but Beautiful movie
    represents Japanese Culture especially dessert like Dorayaki and its red bean paste, the way how Japanese care and pay attention on cooking.
    It’s also inspiring from seeing People’s Life and Humanity.

  37. taiy says:

    ນີ້ເປັນເລື່ອງທີ່ 3 ທີ່ຂ້ອຍໄດ້ມາເບິ່ງໃນເທດສະການຮູບເງົາຍີ່ປຸ່ນ. ຂ້ອຍ ແລະ ແຟນຂອງຂ້ອຍເປັນຄົນທີ່ມັກເບິ່ງຫນັງຍີ່ປຸ່ນ, ອະນິເມ, ອາຫານ ແລະ ເຂົ້າຫນົມຍີ່ປຸ່ນ. ແລະ ໄດ້ມາສຶກສາຮຽນພາສາຍີ່ປຸ່ນມາໃນໄລຍະຫນຶ່ງແລ້ວ ເພື່ອຫວັງວ່າຈະມີໂອກາດໄດ້ຮຽນຮູ້ວັດທະນະທຳຍີ່ປຸ່ນທີ່ຕົນເອງມັກ. ໃນຢາມຫວ່າງພວກຂ້ອຍໄດ້ຮຽນເຮັດອາຫານ ແລະ ເຂົ້າຫນົມຍີ່ປຸ່ນ ໂດຍສະເພາະ ເຮັດເຂົ້າຫນົມ ເຊັ່ນ ໄດຟູກຸ, ໂດຣະຍາກິ ແລະ ໄທຍາກິ ໂດຍທີ່ພວກຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍກິນຂອງແທ້ໆຈາກຍີ່ປຸ່ນເລີຍ. ເລື່ອງນີ້ໄດ້ໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ວ່າ ຕ້ອງເອົາໃຈໃສ່ ຜິຖີຜິຖັນ ໃນການເຮັດເຂົ້າຫນົມ ຕັ້ງແຕ່ການເລືອກວັດຖຸດິບ ຈົນໄປຮອດທຸກຂັ້ນຕອນການປຸງແຕ່ງ, ແລະ ໃນອະນາຄົດອັນໃກ້ນີ້ຂ້ອຍມີຄວາມຕັ້ງໃຈຈະເປີດຮ້ານເຮັດເຂົ້າຫນົມຍີ່ປຸ່ນໃນວຽງຈັນ ຫນັງເລື່ອງນີ້ເອງໄດ້ເປັນແນວຄິດ ແຮງພັກດັນ ແລະ ກຳລັງໃຈໃຫ້ພວກຂ້ອຍ. ມາເປັນກຳລັງໃຈໃຫ້ພວກຂ້ອຍໃນການເປີດຮ້ານແນ່ເດີ ແລະ ພວກຂ້ອຍກະເປັນກຳລັງໃຈໃຫ້ທາງຜູ້ຈັດໂຄງການຮູບເງົານີ້ທີ່ນຳມາເຜີຍແຜ່ໃຫ້ພວກເຮົາຄົນລາວໄດ້ຮັບຮູ້ ຂໍໃຫ້ມີເທດສະການດີໆແບບນີ້ໃນທຸກໆປີເລີຍ… ありがとうございました

  38. yuai says:

    An / sweet bean (2017)

    แค่ภาพขั้นตอนการทำโดรายากิ 4 วินาทีแรกในตัวอย่างภาพยนตร์เรื่องนี้ ก็ทำเอาเรารีบใส่รองเท้าสับขาไป sf CTW แล้ว ทั้งๆที่เพิ่งลงเครื่องจากเชียงใหม่ เพียงเพื่อไปให้ทันฉายในเทศกาลภาพยนตร์ญี่ปุ่นของ japan foundation / เรื่องราวการเปิดร้านขนมแป้งถั่วแดงเล็กๆ ของหนุ่มหน้าโศกคนหนึ่ง (มาไม่ทัน ช่วงแรกของหนังเพราะมัวแต่วิ่งหาเสบียงจากอิเซตันอยู่) ก่อนจะมาพบกับคุณยายผู้มีมือสวรรค์ในการทำถั่วแดงกวน เป็นธรรมดาที่จะได้ดูการถ่ายทอดวิธีกวนถั่วแดงแบบจริงจังอย่างนี้ แช่น้ำ ล้างน้ำ แช่น้ำ ต้ม เชื่อม กวนแช่น้ำล้างน้ำต้ม เอออออ สมควร มันก็สมควรอร่อยแหละคุณ

    เราชอบที่คุณยายนั่งจ้องถั่วแดงแต่ละเม็ดแบบนั้น ไหนจะระวังไม่ให้ถั่วแดงแตกเกินไปอีก คล้ายจะบอกให้ฟังว่าคนเรามันก็ไม่ต่างจากถั่วแดงกวนหรอก ถ้าใส่ใจสักหน่อย ถั่วแดงที่เหลือรอดจากการตีกวนจนแตกนั่นแหละอร่อยที่สุด แต่ทุกเม็ดใช่มีความสามารถอดทนต่อการตีกวนแตกแตกต่างกัน ถั่วแดงจะอร่อยเมื่อมีทั้งเนื้อถั่วแดงที่แตกและยังเป็นเม็ดๆอยู่ สังคมโลกก็แบบนี้ ชีวิตก็แบบนี้ จะปรัชญาถามหาถั่วแดงทำไม แม้เป็นสายกินแป้งแต่ก็อินอยู่ดีถ้าถั่วแดงอร่อย

    จังหวะที่ตัวละครกัดกินถั่วแดงคำแรกนี่กลืนน้ำลายไปด้วยเลย อินสุด แต่ก็เกือบวื้ดไปหลายที งงในทิศทางหนังที่พาไปอ่าวไทยทำไม จะร้องไห้ก็งงว่าอะไรนะ นี่พลาดหลับตรงไหนหรือเปล่า เสียดายช่วงหลังนิดหน่อย ทั้งที่จริงๆ ตอนแรกมันออกจะดี

    ไม่รู้หนังจะพาไปทางไหน แต่แบบนี้ก็ได้ หลังจากอ่านเรื่องสั้นญี่ปุ่นมากขึ้น ก็พบว่าการดำเนินเรื่องของพวกญี่ปุ่นแท้จริงไว้ใจไม่ค่อยได้เท่าไหร่

    รักนะ ส่งอันมาชิ้นนึง
    หลายชิ้นก็ได้ รู้ว่าใจดี

  39. sasawat says:

    Sweet Bean / Naomi Kawase / 2015

    เอาจริงว่าตัวเรื่องมันไม่ได้เซอไพรส์อะไรเท่าไหร่ พอเดาได้ว่าน่าจะแอกมาแนวนี้ แต่จุดที่ทำให้ชอบหนังพอสมควรคือการใส่โปรไฟล์คุณป้าให้แกเป็นโรคเรื้อนนี่แหละ ซึ่งหนังก็ทยอยให้ข้อมูลทีละนิดทีชะหน่อยส่งผลให้เราจินตนาการเพิ่มเติมเรื่องราวของคุณป้า แค่นึกว่าคุณป้าเจอกักกันตั้งแต่หลังสงครามโลกจนถึงปี 1996 ก็เพียงพอที่จะทำให้ซีนพบปะกันตอนเกือบท้ายเรียกน้ำตาได้ทันที

    #jffthailand #jffapac

  40. Napit AUSTEERAWAT says:

    ภาพยนต์ทำให้เห็นว่าคนญี่ปุ่นมีความละเอียดเอาใจใส่อย่างมากกับทุกอย่างที่ทำ แม้แต่ขนมโดรายากิ ยังใช้เวลาทำไส้ถั่วแดงกวนตั้งครึ่งวัน ทั้งแช่ ล้าง วิธีกวน เนื้อเรื่องซึ่งเป็นชีวิตคนธรรมดาที่เราสามารถพบเจอได้ทั่วไป ช่วงแรกดูเหมือนจะเรียบง่าย แต่นำความบีบคั้นจากสังคม การตัดสินคนที่ขาดโอกาศที่จะยืนในสังคม ทำให้ ภาพยนต์มีความสะเทือนใจ และน่าติดตาม อีกเรื่องหนึ่งคือทำให้เรารู้สึกว่าต่อไปเวลารับประทานอาหารอะไรเราควรใส่ใจในรสอาหาร ค่อยๆทานไม่ใช่แค่ให้อิ่ม แต่ให้รับรู้ถึงความตั้งใจที่คนปรุงอาหารนั้นตั้งใจทำขึ้นมาด้วย

  41. jitlada says:

    Films cript and movie scenes very good.
    I have been inspired by her words.(Tokue)

  42. Janthakan Lankam says:

    เรื่อง AN โดย Naomi Kawase
    โดยส่วนตัวเคยได้ยินชื่อผู้กำกับหญิงคนนี้มาพักนึงแล้ว แต่ยังหาโอกาสที่จะได้ชมภาพยนตร์ขนาดยาวของเธอไม่ได้ แต่เคยดูวิดีโอที่เธอพูดของ Ted x talk Japan และเห็นเธอแสดงวิดีโอบางส่วนจากสารคดีเกี่ยวกับคุณย่าของเธอซึ่งสะดุดใจเรามากๆ วิดีโอที่เธอนำไปเปิดใน Ted x talk และเรารู้สึกประทับใจคำพูดของเธอ จนปีนี้ Japanese film festival ได้นำภาพยนตร์เรื่อง AN ภาพยนตร์ขนาดยาวเรื่องล่าสุดของเธอมาฉาย จึงตัดสินใจที่จะดูเรื่องนี้อย่างไม่ลังเล เรื่องราวของตัวละครหลังทั้งสามคน คุณ Naomi Kawase ถ่ายทอดเรื่องราวได้ดี เล่าเรื่องอย่างเรียบง่ายแต่มีพลังและทำให้เรารู้สึกไปกับภาพยนตร์ได้ดีมาก สิ่งที่เรารู้สึกได้จากภาพยนตร์อย่างแรกเลยคือความใส่ใจในรายละเอียดของสิ่งที่ตัวเองทำของคุณยาย Tokie คุณยายเอาใจใส่การทำ AN (ไส้ถั่วแดงกวน) ตั้งแต่เลือกเมล็ดถั่ว จนกระทั่งค่อยๆเคี่ยว ค่อยๆนึ่ง ราวกับคุณยายได้ใส่จิตวิญญาณลงไปในสิ่งที่ตัวเองทำและยังส่งต่อไปถึงเหล่าผู้คนที่มาซื้อโดรายากิอีกด้วย ภาพแต่ละขั้นตอนของการทำไส้ถั่วแดง ทั้งสวยงามและทำให้รู้สึกหิวในเวลาเดียวกัน อย่างที่สอง คือ ประเด็นผู้สูงอายุและผู้ป่วยโรคเรื้อน ในตอนแรกผู้จัดการร้านไม่ยอมรับคุณยาย Tokie มาทำงานพาร์ทไทม์เนื่องจากคิดว่าเธออายุมากแล้ว อีกทั้งมือของเธอยังใช้ได้ไม่ค่อยดี อาจจะทำงานหนักไม่ไหว แต่คุณยาย Tokie ก็พิสูจน์ให้เห็นว่าเธอนั้นทำได้(และทำได้ดีเสียด้วย) จนวันที่คุณ Sentarou ป่วย เธอก็สามารถเปิดร้านขายโดรายากิแทนเขาได้(ถึงแม้จะเหนื่อยหน่อยก็ตาม) ส่วนประเด็นผู้ป่วยโรคเรื้อนอันที่จริงเราไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับโรคเรื้อนมากนัก แต่ฉากที่วากานะไปอ่านหนังสือเกี่ยวกับโรคนี้ แล้วเธอไปเจอคำพูดของผู้ป่วยคนหนึ่งบอกประมาณว่า ‘อยากใช้ชีวิตในที่ๆมีแสงสว่าง’ ถือว่าเป็นฉากที่มีพลังมากฉากหนึ่ง เรารู้สึกว่าผู้กำกับสามารถสื่อ ‘สาร’เหล่านี้ได้ดี ส่วนอย่างที่สาม เราชอบคำพูดหลายๆคำพูดของคุณยาย Tokie มากๆ ทั้งจดหมายที่เธอเขียนถึงผู้จัดการร้าน และคำพูดที่เธอบอกเหล่าเด็กมัธยมต้น เช่น สิ่งที่เธอบอกประมาณว่า ‘..คนเราไม่ต้องเป็นอะไรสักอย่างก็ได้ แต่ชีวิตก็มีความหมาย…’ ประมาณนี้ ประโยคเหล่านี้ทำให้เราได้ทบทวนชีวิตช่วงนี้ของตัวเองด้วย ซึ่งทำให้น้ำตาเราไหลได้ง่ายๆเลย อีกสิ่งหนึ่งที่ประทับใจคือ การแสดงของคุณ Kirin KiKi (คุณยาย Tokie) ที่แสดงได้ดีเหมือนเดิม (ก่อนเรื่องนี้เราเคยดูผลงานของเธอในเรื่อง After the storm และ our little sister ของผู้กำกับ Koreeda Hirokazu ) เรารู้สึกว่าการแสดงของคุณยายเรียบง่าย เป็นธรรมชาติ และในเรื่องนี้เธอแสดงเป็นคุณยายที่น่ารักมากๆ ทำให้เรายิ้มและร้องไห้ให้คุณยาย Tokie ส่วนงานด้านภาพ เราประทับใจธรรมชาติ น้ำตก แสงแดด และต้นซากุระในเรื่องมาก ในภาพยนตร์เรื่องนี้เราเห็นฉากที่ตัวละครอยู่ท่ามกลางธรรมชาติบ่อยๆ ซึ่งโดยส่วนตัวแล้วชอบมาก บางฉากเราได้ยินเสียงลมซึ่งทำให้เรารู้สึกสงบ คุณ Naomi Kawase ถ่ายทอดภาพเหล่านี้ออกมาได้อ่อนโยน และรู้สึกได้เลยว่าเรากำลังอยู่ท่ามกลางต้นไม้ เหล่านั้น แต่อย่างหนึ่งที่เราอยากรู้ต่อคือ เรื่องราวของ Wakana อยากรู้เหลือเกินว่าชีวิตของเธอหลังจากนั้นจะเป็นอย่างไรต่อ เธอได้เรียนต่อมัธยมปลายอย่างที่เธอหวังหรือไม่
    สรุปแล้ว ดีใจมากๆที่ได้ชมภาพยนตร์เรื่องนี้ ปกติเป็นคนไม่ค่อยร้องไห้ให้กับหนังเท่าไรนักแต่เรื่องนี้ดีมากและทำให้เราร้องไห้ได้ ขอบคุณ Japan foundation ด้วยค่ะที่นำมาฉายและทำให้เรามีโอกาสได้ดู จะบอกว่าเป็นภาพยนตร์ที่ชอบที่สุดในเทศกาลเลยก็ว่าได้ค่ะ(และขอจัดเป็นลิสต์หนึ่งในภาพยนตร์ที่ตัวเองชอบด้วย) คงเป็นภาพยนตร์ที่เราอยากแนะนำคนอื่น และถ้ามีโอกาสเราก็อยากดูซ้ำอีกสักครั้ง เราก็จะรอติดตามผลงานเรื่องถัดไปของคุณ Naomi Kawase ค่ะ ถ้าเป็นไปได้อยากให้ทางเทศกาลนำภาพยนตร์ของเธอมาฉายอีก(อาจจะเป็นผลงานก่อนๆ) เพราะเราประทับใจเรื่องนี้มากค่ะ 😀

  43. pattama says:

    การถูกสังคมรังเกียจช่างเป็นเรื่องน่าอนาถของชีวิต !
    โทคุเอะ-หญิงชราวัยไม้ใกล้ฝั่ง ได้เสนอตัวมาเข้าทำงานล่วงเวลาที่ร้านขนมโดรายากิของเซนทาโร่-ผู้จัดการหนุ่มใหญ่ผู้มีแววตาเศร้าหมอง
    โทคุเอะมีฝีมือสุดยอดในการกวนไส้ถั่วแดงใส่ขนมจนทำให้ร้านขายดีกว่าแต่ก่อนมาก แต่เมื่อรู้ว่าเธอเคยเป็นโรคที่สังคมรังเกียจลูกค้าก็พากันหนีหน้าจนหมด เธอจำเป็นต้องกลับไปรักษาแผลใจอย่างเงียบเหงาที่สถานบำบัด
    เซนทาโร่เองก็เป็นอีกคนที่มีแผลใจ เมื่อได้ทำงานร่วมกัน ทั้งคู่รู้สึกเห็นอกเห็นใจ มีมิตรภาพอันดีงามต่อกันในฐานะเพื่อนมนุษย์ จนสามารถเปิดใจกันได้ และดูเหมือนว่า การทำขนมโดรายากิ การช่วยกันเชื่อมถั่วแดง จะเป็นการเชื่อมจิตใจอันเศร้าหมองของพวกเขา ให้ได้กลับมาหวานชื่นอีกครั้ง แม้เป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของชีวิตก็ตาม
    หนังเข้าใจสอดแทรกวิธีการทำขนมไส้ถั่วแดงได้อย่างแนบเนียน นอกจากความรู้ในการทำขนมโดรายากิ ยังได้ เรียนรู้ถึงคุณค่าความเป็นมนุษย์อันแท้จริงอีกด้วย

  44. napasin says:

    ชอบเรื่องนี้มากครับ เพราะตัวหนังมีการใส่ประเด็นที่หนักหน่วงคือการถูกกีดกักทางสังคมจากโรคเรื้อน ตัวหนังเล่นกับประเด็นนี้ได้อย่างแจ่มแจ้ง ตรงไปตรงมาเป็นหมัดฮุคเรียกน้ำตาคนดูได้อย่างดี และประเด็นการทำงานใช้คืนเจ้าของโดยที่ตนเองไม่สามารถปฏิเสธได้เลยจากการเสนอข้อเรียกร้องต่างๆจากเจ้าของ จุดนี้เป็นอะไรที่ขมขื่นใจเหลือเกิน กลืนไม่เข้าคายไม่ออก นับว่าเป็นหนังดราม่าเรื่องเยี่ยมเรื่องหนึ่งเลยครับ

  45. pongson says:


    As sweet as the red bean paste itself. Wouldn’t be able to tell that it’s Naomi Kawase’s film if I’ve not known beforehand.

    เอาเป็นว่า ถ้าไม่รู้มาก่อนว่านี่เป็นหนังของนาโอมิ คาวาเสะ ที่จะใกล้เคียงที่สุดที่พอจะเดาได้คือนี่น่าจะเป็นหนังของผู้กำกับสายแมสรุ่นใหม่สักคนที่ได้รับอิทธิพลจากคาวาเสะมานิดหน่อย ในแง่ของการถ่ายทอดภาพและเสียงของต้นไม้ใบหญ้า การรำพันครุ่นคิดเรื่องชีวิตของตัวละคร และการเคลื่อนกล้องถ่ายทำ น่าจะแค่สามอย่างนี้เท่านั้น

    ไม่แปลกใจว่าทำไมหนังถึงฮิตผิดวิสัยหนังคาวาเสะ เพราะหนังมันแมสมากและหวานมาก เป็นหวานปนเศร้าแบบหนังกระแสหลักญี่ปุ่น มวลชนชื่นชอบแน่ๆ หนังเล่าเรื่องชายวัยกลางคนผู้โดดเดี่ยวเศร้าสร้อยเปิดร้านเล็กๆ ขายโดรายากิไส้ถั่วแดงใช้หนี้บุญคุณเจ้าของร้าน วันหนึ่งหญิงชรามือคดนางหนึ่งเดินมาของานทำเป็นผู้ช่วย เธอสอนและมอบสูตรการทำไส้ถั่วแดงกวนแสนอร่อยแก่ชายเจ้าของร้าน ซึ่งทำให้ร้านขายดีจนมีลูกค้ามาต่อแถวยาวเหยียด ส่วนเด็กสาวมัธยมอีกคนค่อยๆ เปลี่ยนบทบาทจากลูกค้าประจำกลายเป็นลูกมือของร้าน แล้วตัวละครสามตัวนี้ก็ผูกพันกัน ก่อร่างสร้างรูปราวกับครอบครัวเดียว ผ่านไส้ถั่วแดงกวนแสนอร่อย และปรัชญาชีวิตผ่านถั่วแดงที่หญิงชราถ่ายทอดให้ฟัง

    ช่วงทำถั่วแดงกวนนี่ถ้าเอาไอ ฮาชิโมโตะมาแทนคุณป้าคิริน คิกิจะกลายเป็น Little Forest ได้เลย และเรื่องนี้ก็เช่นเคย คิริน คิกิมอบการแสดงเพลิดเพลินแพรวพราวมืออาชีพมากๆ อุ้มหนังทั้งเรื่องอยู่จริงๆ และหนังดูตั้งใจฉายความเป็นญี่ปุ่นแก่ชาวโลกมากๆ ทั้งการทำถั่วแดงกวน การบานทั่วเมืองของต้นซากุระ ผู้คนน่ารักสดใสมีมารยาทงดงาม ใบไม้เปลี่ยนสีช่วงฤดูใบไม้ร่วง และกลุ่มเด็กนักเรียนมัธยมในชุดนักเรียนฤดูหนาวฤดูร้อนหัวเราะหัวใคร่สดใส

    หนังมันเดาได้จริงๆ เพียงแต่ไม่มีเมโลดราม่าหนักมือแบบหนังญี่ปุ่นกระแสหลักแนวๆ เดียวกันนี้ โดยแทนที่ด้วยบทลำนำชีวิตในฉากหลังป่าไม้ใบหญ้าเขียวแดงส้มกรูตามลมครืดคราดแบบคาวาเสะๆ แทน ซึ่งดี

  46. sillapat says:

    Sweet Bean (あん, An)
    dir: Naomi Kawase
    I had never thought I would cry at a food porn, and the cook is no one but Naomi Kawase.
    Currently I'm having a quarter life crisis which makes me confused about how my life suppose to be and feels like I haven't achieved major goals and slowly forget what is my dream and things I really want to do. And Sweet Bean just told me to forget all the burdens by celebrating on small things. It gracefully tells me that I don't have to have a big dream with solid objective, the most important thing I need is passion of something and I will develop it into knowledge, skill and something superior than profession but a way of seeing life and such.
    I bet most audiences must love granny Tokue(Kirin Kiki) who delicately and spiritually puts her love into bean paste. Her journey from selecting beans to chatting with customers shows how much she is fascinated by making bean paste and her enthusiasm to share this to others without ego. As a person I don't like Dorayaki as same as the boss in the film(Masatoshi Nagase), my obsession toward the dessert has grown fondly and the film regains my energy to learn and to love new things.
    There are a few films which you want to re-watch whenever you feel lost and need a strong push to make you get back on track, this definitely one of them.

  47. Ms.Benjarat Mahamongkol says:

    สะเทือนใจในชะตากรรมของคุณยายโทคุเอะที่การเป็นโรคร้ายได้จำกัดขอบเขตการใช้ชีวิตและประสบการณ์ของคุณยายให้อยู่ในวงจำกัด แต่ความสวยงามของทัศนคติและน้ำจิตน้ำใจของคุณยายไม่ได้ถูกจำกัดไปด้วย คุณยายยังมีสายตามองโลกอย่างสวยงามและแสนบริสุทธิ์ ทำให้ต้องหลั่งน้ำตาไปกับชีวิตของคุณยาย และเช่นกันกับชีวิตของเซนทาโร่ ถือว่าเป็นหนังที่สร้างความประทับใจเป็นอย่างยิ่ง ภาพในหนังก็แสนสวยงาม ทั้งวิวทิวทัศน์ ชีวิตเมือง และลีลาการทำไส้ถั่วแดงของคุณยาย ทำให้ต้องรีบไปหาขนมโดรายากิอร่อยๆ มาชิมโดยเร็ว…ขอบคุณที่หาหนังดีๆ มาให้ชมกันค่ะ แต่มีอีกหลายเรื่องที่อยากชมแต่ซื้อตั๋วไม่ทัน เพราะ sold out รวดเร็วมากค่ะ.

  48. smit says:

    The film took me to look closely at the Japanese way of making sweet which is very delicate. Besides the dramatic story of the main characters is truly unforgettable and very inspired, a bitter story though but it blended so well with the sweetness parts. I was impressed by the beautiful shots of the nature and the well acting of the casts. I have seen the other film by this director before but An is different from her past work it looks like a mass film but it definitely not a cheesy one.

  49. ATSUKO ABE says:

    I was very impressed.
    I miss Japanese Dorayaki.
    Unfounded discrimination hurts people.
    Mrs, Kiki kirin is the best actress!

  50. rattana says:

    Sweet Bean (An) ความงดงามแห่งมิตรภาพและความเมตตา

    Sweet Bean (An) ภาพยนตร์ชีวิตที่ซาบซึ้งกินใจ แสดงให้เห็นถึงแง่มุมชีวิตที่อ่อนโยนและงดงาม ของความเมตตาและความใส่ใจในเพื่อนมนุษย์ ซึ่งยังคงมีอยู่ ท่ามกลางสังคมที่ผู้คนมากมายพากันดิ้นรนไขว่คว้ามุ่งไปข้างหน้าอย่างคำนึงถึงแต่ตนเอง หนังดำเนินเรื่องผ่านตัวละครเพียงไม่กี่ตัวอย่างเนิบช้า ค่อยๆเผยให้เห็นแง่มุมชีวิต ตลอดจนบาดแผลในใจที่บีบคั้นของแต่ละตัวละคร ผ่านการแสดงที่เป็นธรรมชาติอย่างลงตัว

    หนังเปิดเรื่องด้วยกิจวัตรประจำวันของเซนทาโร ผู้จัดการหนุ่มใหญ่ร้านขายโดรายากิ ตั้งแต่ตื่นนอนจนถึงขั้นตอนตระเตรียมวัตถุดิบและทำขนม ด้วยสีหน้าและท่าทีที่ไร้ชีวิตชีวาราวกับไร้ความสุขในการทำงาน

    ในวันที่อากาศสดใส ดอกซากุระพากันเบ่งบานงดงาม หญิงชราแววตาอ่อนโยนท่าทางสุภาพปรากฏตัวขึ้นหน้าร้านโดรายากิ และขอสมัครเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ เซนทาโรปฎิเสธอย่างสุภาพ จบลงด้วยการให้ขนมโดรายากิแก่คุณยายไปหนึ่งชิ้น และแล้วคุณยายก็กลับมาใหม่พร้อมกล่องใส่ไส้ถั่วแดง คะยั้นคะยอฝากไว้ให้เซนทาโรลองชิมให้ได้

    ทีแรกเซนทาโร่โยนกล่องใส่ไส้ถั่วแดงนั้นลงถังขยะอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเปลี่ยนใจหยิบขึ้นมาลองชิม ได้ลิ้มรสไส้ถั่วแดงอันแสนหอมอร่อยที่สุดในชีวิต และจากจุดนั้นเองที่เซนทาโร่ได้เรียนรู้ถึงความใส่ใจและความอดทนในทุกขั้นตอนของการทำไส้ถั่วแดง การฟังเสียงถั่วแดงและการพูดคุยกับถั่วแดงจากโตคุเอะ

    “ไม่ชอบกินขนมหวาน แล้วทำไมมาขายขนมหวานล่ะ แปลกจัง?” คือประโยคโดนใจที่คุณยายโตคุเอะพนักงานพาร์ทไทม์วัย 76 เอ่ยถามเซนทาโร่ ผู้จัดการหนุ่มใหญ่ร้านโดรายากิผู้มีแววตาเศร้าสร้อยในท่าทีที่เคร่งขรึมราวแบกโลกไว้ เขาต้องรับดูแลกิจการร้านโดรายากิเพราะติดหนี้ก้อนโตกับเจ้าของร้าน

    เซนทาโร่หารู้ไม่ว่า การรับหญิงชราเข้าทำงาน เขาไม่ได้เป็นเพียงผู้ให้โอกาสแก่โตคุเอะ แต่แท้จริงแล้วเขาคือผู้รับ

    โตคุเอะ หญิงชราผู้ผ่านความเจ็บปวดและความเศร้าใจจากโรคเรื้อน ตั้งแต่ยังสาวรุ่นเธอถูกคนในครอบครัวทอดทิ้งให้เติบโตในนิคมโรคเรื้อนโดยลำพัง ถูกพันธนาการจากอิสระภาพจากโลกภายนอก ถูกกำหนดให้ห้ามมีลูก ต้องทำแท้งเมื่อตั้งครรภ์
    แต่เธอกลับมีความอ่อนโยนและใส่ใจพอที่จะมองเห็นแววตาแห่งความเจ็บปวดและโศกเศร้าของเซน ซึ่งทำให้เธอนึกถึงลูกที่ไม่มีสิทธิ์มีชีวิต ซึ่งหากยังมีชีวิตอยู่ น่าจะมีอายุอานามในวัยเดียวกันกับเซน ทาโร่ คุณยายจึงใคร่อยากรู้ว่า บาดแผลในใจอะไรที่ทำให้เขาเศร้าสร้อยเช่นนั้น

    สูตรไส้ถั่วแดงของโตคุเอะ สูตรแห่งความใส่ใจที่ทำให้โดรายากิของเซนทาโร่ ซึ่งลูกค้าเคยเห็นว่ามีรสชาติธรรมดากลายเป็นโดรายากิรสเยี่ยมยอดที่อร่อยติดตรึงใจลูกค้ามากมาย จนขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

    ทว่าต่อมาโตคุเอะก็ถูกบีบให้ลาออกจากร้าน ด้วยข่าวลือเรื่องเธอเคยเป็นโรคเรื้อนแพร่สะพัดออกไปในชุมชน ทำให้ลูกค้าพากันรังเกียจ และไม่มาอุดหนุนร้านโดรายากิอีก

    แต่สิ่งที่โตคุเอะทิ้งไว้ให้เซนทาโร่ คือ อิสระภาพ ที่จะลุกขึ้นมาทำในสิ่งที่ตนเองต้องการทำ ในที่สุดเซนทาโร่ตัดสินใจเปิดแผงขายโดรายากิของตัวเอง

    วากานะเด็กสาวที่มีปัญหาทางบ้าน ซึ่งเซนทาโรมักเก็บขนมโดรายากิที่ทำเสียไว้ให้กินฟรีเสมอ วากานะได้ฝากให้โตคุเอะช่วยเลี้ยงดูนกคีรีบูนเพราะเจ้าของแฟลตที่เธออยู่ไม่อนุญาตให้เลี้ยงสัตว์

    โตคุเอะได้ปล่อยนกคีรีบูนสีเหลืองตัวนั้นให้เป็นอิสระ เธองบอกวากานะว่า เพราะ อิสระภาพ คือ สิ่งที่นกคีรีบูนร่ำร้องต้องการ และนั่นคงเป็นสิ่งเดียวกันกับที่โตคุเอะหญิงชราต้องการมาตลอดชีวิต

  51. pornsuk says:

    sad but beautiful

  52. เบญจวรรณ พลประเสริฐ says:

    ชอบมากค่ะ เสียดายที่มีโอกาสได้ดูแค่เรื่องเดียว และเสียดายมาฉายที่ ชม.ไม่กี่วัน เนื่องด้วยวันธรรมดา กว่าจะทำงานที่ลำพูน รับลูกที่รร. ไม่ทันรอบ 18.30 น.ซึ่งจริงๆจองวันสองเรื่อง แต่มาไม่ทัน และตั๋วหนังวันเปิด in the corner ก้เต็มเร็วมากค่ะ ลำดับแรกที่สนใจและเลือกจะมาดูเทศกาลภาพยนตร์นี้คือ คิดว่าภาพยนตร์เป็นสื่อที่ตัวตนของคนญี่ปุ่นจริงๆ ได้เห็นสิ่งแวดล้อมจริงๆ ความรู้สึก ความคิดที่ชัดเจนผ่านสีหน้าที่คนสร้างหนังพยายามสื่อ ซึ่งลูกๆที่บ้านชอบดูรายการเกี่ยวกับญี่ปุ่นมาก เที่ยวญี่ปุ่น หรือเรื่องราวในอีกหลายแง่มุมที่ทีวีผลิตออกมาแต่นั้นมันเป็นสิ่งที่ถูกเลือกให้นำเสนอ สามีก็ชอบไปโกดังมือสองญี่ปุ่นมาก ดูเทคโนโลยี ความคิดผ่านงานฝีมือต่างๆ เราจึงเลือกหนังที่คิดว่าดูได้ทั้งครอบครัว ด้วยช่วงวัยของลูกทั้งสองต่างกันค่ะ คนโตเป็นผู้ชาย 15 ปี คนเล็กเป็นหญิง10 ปี คิดว่าเลือกหนังการ์ตูนเด็กน่าจะชอบ และอ่านเรืองราวก็ไม่ได้มีภาพแสดงความโหดร้ายเหมือนภาพจริง แต่ตั๋วเต็มค่ะ ตอนนั้นฉันส่งคลิบตย.ภาพยนต์ให้สามีและลูก และไลน์กลุ่มที่ทำงานได้ดูกัน เพื่อให้ลูกเลือกเกิดความสนใจจะดูและเลือก จากสองในสาม คือ chihayafuru แต่มี 2 พาร์ท คิดว่าลูกคงนั่งยาวไม่ได้แน่ เรื่องที่ตั้งใจจะให้ได้ดูทั้งครอบครัว คือ an กับ harmonium เพราะ ด้วยเวลา ที่เหลืออยู่คือ ศุกร์กับเสาร์ค่ะ harmonium ฉายศุกร์ an ฉายเสาร์ ช่วงเย็นซึ่งลูกเรียนพิเศษเสร็จพอดี เห็นคนหลายวัย เป็นเรื่องของครอบครัว an มีเด็กหญิงที่รุ่นราวคราวเดียวกับลูกชาย มีโดรายากิ ที่โดราเอมอนชอบ ซึ่งลูกๆชอบดูโดราเอมอนค่ะ และ harmonium มีเด็กหญิงที่อายุรุ่นเดียวกับลูกสาวค่ะ น้องใส่รองเท้าสเกต ที่ลูกสาวเคยไปที่โกดังมือสองญี่ปุ่นแล้วบอกว่าอยากได้ การดูหนังสองเรื่องทั้งครอบครัวมันเป็นเงินถึง 640 ค่ะ แต่เต็มใจจะจ่ายค่ะวันศุกร์เราก็ไปดูไม่ทันค่ะแต่ตั๋วไว้แล้ว ฉะนั้นจึงมีเวลาแค่วันเดียวที่เราจะดูพร้อมกันได้ทั้งครอบครัวคือวันเสาร์ค่ะ เนื่องด้วยวันอาทิตย์ติดภาระกิจที่นัดคนอื่นไวัแล้ว
    ตกลงครอบครัวเราดูเรื่อง an ค่ะ ไม่ได้ถามความรู้สึกลูกว่าเป็นอย่างไร แต่ได้ยินเสียงร้องไห้ค่ะ ครอบครัวเรามีย่าทวดที่เสียไปเมือ 6 ปีแล้ว ทำให้เราคิดถึงท่านและสิ่งที่คิดว่าลูกๆได้รับคือ เค้าจะรัก ห่วงใย คนอื่นๆ ด้วยเช่นกันเหมือนที่วากามะและเซนทาโร่ ทำ คิดว่าทุกคนเป็นคนเหมือนกันไม่มีลำดับชนชั้นในสังคม ลูกสาว ลูกชาย มาช่วยทำแพนเค้กตอนเช้าด้วยค่ะ เค้าบอกว่าเคยกินแต่ที่แม่ทำ พอกลับจากดูหนังอยากลองทำ ลองช่วย ดูว่ามันจะฟูเหมือนที่ดูในหนังรึเปล่า ลูกสาวหลับตอนใกล้ท้ายเรื่อง แล้วบอกให้เล่าให้ฟัง ลูกบอกว่าตอนดูก็คิดอยู่ว่ายาโทคุเอะ แก่มากแล้วถ้าตายไปใครจะช่วยเซนทาโร่ แสดงว่าลูกต้องคิดต่อได้ค่ะว่าถ้าวันหนึ่งเค้าไม่มีพ่อแม่ เค้าจะสร้างเส้นทางชีวิตของเค้ายังไง มีหลายฉากในเรื่องที่สอนได้เป็นอย่างดี สะท้อน ปัญหาของแต่ละช่วงวัยได้เป็นอย่างดี ซึ่งไม่ใช่แค่ญี่ปุ่นค่ะที่บ้านเราก็เหมือนกัน เราได้เห็นญี่ปุ่นเกือบทุกฤดูด้วยค่ะ สวยงาม เรียบง่ายเป็นธรรมชาติอย่างที่ญี่ปุ่นเป็น
    บอกลูกว่าหนังดีๆตามเทศกาลหนังไม่ใช่หนังกระแส ไม่มีนายทุนคนไนจะเอาเ้ามาเพราะไม่มียอดรายได้ เราโชคดีที่มีเทศกาลญี่ปุ่นที่มา ชม. ลูกบอกว่าไปดูต่อที่ขอนแก่นกับภูเก็ตก็ได้แม่ ไม่มีค่าตั๋วด้วย เก็บตังค์ค่าตั๋วเครื่องบินอย่างเดียว แสดงว่าลูกคงอยากดูอีกจริงๆ
    ปกติบ้านเราไม่ได้ไปดูหนังกันบ่อยค่ะเพราะบางทีหนังการ์ตูน แม่ก็ไม่อยากดู อีกอย่างซึ่งตั๋วทีสี่คนก็แพงมากค่ะ บางเรื่องลูกชายอยากดู แต่บอกตั๋วแพงไปดูทั้งครอบครัวไม่ได้ มาฉายที่ชม.แปป เดียวเค้าบอกซื้อหนังสือมาอ่านก่อนก็ได้ครับ อย่างเรื่อง your name ไม่เป็นไรครับ ภู(ชื่อลูกชาย) อ่านหลายรอบล่ะจนจินตนาการเป็นหนังของตัวเองได้ล่ะ

    ขอบคุณน่ะค่ะ ที่ทำให้ครอบครัวเรามีช่วงเวลาดีดี แม้ว่าหนังจะจบไปแล้ว ขอบคุณที่อ่านจนจบน่ะค่ะ แต่ฉันก็เล่าให้คนรอบตัวฟังไปหลายรอบค่ะ เพราะก่อนเทศกาลหนังจะมาชม. ส่งไลน์ ปชส.ไปในไลน์กลุ่ม เยอะค่ะ เลยมีคนถามว่าตกลงได้ไปดูไหม ดูแล้วเป็นไง พอเล่าให้ฟังเค้าบอกเสียดายเห็นเราเล่าไป ยิ้ม น้ำตาซึม คงดีจริงๆๆ

  53. fernja says:

    เป็นเรื่องที่คมคายมาก แสดงให้เห็นถึงอารมณ์ของการมีชีวิตที่ใส่ใจในทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นชีวิตประจำวัน สิ่งรอบๆตัว ขนม ดูแล้วประทับใจมากค่ะ

  54. ketsara says:

    "An" เป็นภาพยนตร์สัญชาติญี่ปุ่นที่สามารถแสดงถึงการใช้ชีวิตประจำวันของคนญี่ปุ่น ที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ความรัก ความเอื้อเฟื้อ ความปราณีต และความน่ารักที่ทำให้ยิ้มไปตลอดเวลาที่รับชมภาพยนตร์เรื่องนี้ ซึ่งส่วนตัวแล้วได้มีความสนใจในประเทศญี่ปุ่นเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงทำให้เกิดความรู้สึกสนุกสนานไปกับภาพยนตร์เรื่องนี้ รู้สึกได้เลยว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกสร้างขึ้นมาเป็นอย่างดี ด้วยทั้งเนื้อเรื่องและภาพที่สวยงาม ทำให้ภาพยนตร์ "An" ดูน่าหลงไหล (ขนมดูน่ากินมากค่ะ) แต่สิ่งที่ได้รับนั้นไม่ใช่แค่เพียงความเพลิดเพลินในการรับชมภาพยนตร์นี้เท่านั้น เพราะได้รับแง่คิดต่างๆที่ทำให้คำนึงถึงความสำคัญของตนเองและคนรอบข้าง สิ่งที่ทำให้ประทับใจนี้ส่งผลให้รู้สึกว่าดีใจที่ได้เข้าร่วมชมภาพยนตร์ญี่ปุ่นจากเทศกาลภาพยนตร์ญี่ปุ่น 2560 ครั้งนี้ อยากให้จัดงานแบบนี้ขึ้นมาเรื่อยๆ ขอบคุณเจเปนฟาวน์เดชั่น กรุงเทพๆ องค์กรที่เกี่ยวข้องและทีมงานที่ได้ร่วมกันจัดเทศกาลนี้ขึ้น ขอขอบคุณอีกครั้งค่ะ

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked

On the contents of the check, please send.