Creepy

©2016 "Creepy" Film Partners

Detective Takakura quits the police force after a traumatic incident at work. To start fresh, he relocates to a quiet suburb with wife Yasuko and starts teaching at a university. Life at work is pleasant, unlike his former high-pressure job. With time in his hands, Takakura starts helping a former colleague on an unsolved missing person case.

Life at home is uneasy as Yasuko struggles to adjust to their unfriendly neighbourhood. When she finally befriends their socially awkward neighbour, Nishino, the tension and strangeness creep closer into the couples’ lives.

Fresh off Cannes Film Festival with the award-winning drama Journey to the Shore, director Kiyoshi Kurosawa is back in his element with Creepy. He directs a stellar cast who capture the mystery with quiet ferocity and gripping intensity.

DIRECTOR
Kiyoshi Kurosawa
PRODUCER
Hiroshi Fukasawa
SCREENPLAY
Kiyoshi Kurosawa / Chihiro Ikeda
YEAR
2016
LENGTH
130 mins
CAST
Hidetoshi Nishijima / Yuko Takeuchi / Teruyuki Kagawa / Haruna Kawaguchi / Masahiro Higashide / Ryoko Fujino / Masahiro Toda / Toru Baba / Misaki Saisyo / Takashi Sasano
CLASSIFICATION
Please refer to your local country's website for more information

AUDIENCE REVIEWS

  1. chan says:

    ល្អមើល​ហើយរន្ធត់ទៀត​

  2. Nguyễn Thị Diễm Hương says:

    Tôi đã mua vé xem phim Creepy mà không hề đọc qua thành phần đoàn làm phim. Vì vậy, khi nhận được tờ giấy đăng thông tin về phim ở đầu buổi chiếu và biết được phim có sự tham gia của Takeuchi Yuko, một niềm phấn khích sảng khoái không ngừng len lỏi trong tôi. Tôi đã hâm mộ nàng từ rất lâu, đã gần 8 năm kể từ ngày tôi xem Ima, ai ni yukimasu và bắt gặp nụ cười của nàng lần đầu tiên rồi cảm mến nàng. Creepy là sự tái hợp giữa nàng và bạn diễn Nishijima Hidetoshi trong phim Strawberry Night. Creepy cũng là phim đầu tiên của đạo diễn Kurosawa Kiyoshi mà tôi được xem. Trước đó, tôi đã rất muốn xem phim Kairo của ông nhưng chưa có can đảm để xem. Ngoài ra, Creepy cũng là cơ hội giúp tôi tái ngộ với nam diễn viên Kagawa Teruyuki. Tôi rất thích diễn xuất của Teruyuki trong phim Key of life; do đó, tôi vô cùng chờ đợi vai diễn của anh trong Creepy. Vì ba lí do vừa nêu trên, Creepy trở thành một trong những phim tôi vô cùng mong đợi ở kì Liên hoan phim Nhật năm nay.

    Creepy có mạch phim chậm rãi nhưng vẫn duy trì được sự hồi hộp suốt cả phim trong không khí căng thẳng nhưng lại có gì đó lạ kì. Bộ phim mở đầu bằng một phán đoán sai lầm về tâm lí tội phạm của Takakura (Nishijima Hidetoshi); sau đó, vì việc này mà anh đã từ bỏ nghề thanh tra, chỉ chuyên tâm làm giáo sư giảng dạy ở trường đại học. Tôi cứ nghĩ rằng anh sẽ trở nên thận trọng hơn, nào ngờ, anh vẫn quá tự tin đến mức kiêu ngạo trước những phán đoán của mình. Trong quá trình xem phim, rất nhiều lần tôi cảm thấy bực bội và căm ghét cho thói ngạo mạn của Takakura, tôi thậm chí còn cảm thấy ghét anh hơn cả Nishino (Kagawa Teruyuki). Lí do tôi ghét Takakura là vì tôi đã từng hi vọng ở anh, từng nghĩ rằng anh thực lòng muốn giúp đỡ Saki tìm lại người thân của mình. Nhưng quá trình điều tra vụ mất tích của gia đình Saki dần hé lộ con người thực của Takakura, bao nhiêu lời hứa hẹn anh dành cho Saki trước khi yêu cầu cô hỗ trợ điều tra đều bị chính anh vi phạm. Tôi ghét cách anh luôn nói “thật thú vị” mỗi khi Saki cố nhớ lại những chuyện đã xảy ra 6 năm về trước với tâm trạng vô cùng đau khổ, anh không hề chú ý đến cảm xúc của cô bé mà chỉ chăm chăm đi tìm mảnh ghép còn thiếu cho câu đố hóc búa khiến bản thân anh thèm khát giải mã. Tôi ghét cách anh cười vui vẻ khi Nogami thông báo đã tìm được xác người nhà của Saki ở nhà hàng xóm kế bên, mọi thứ diễn ra đúng như anh suy đoán, tôi ghét vì trong giây phút ấy, anh chỉ chú trọng đến sự sảng khoái khi đã giải mã được vụ án mà không hề nghĩ đến việc Saki sẽ buồn khi biết người thân của cô rốt cuộc đã qua đời sau suốt 6 năm cô sống trong sự chờ đợi và day dứt. Tôi thầm mong con người này phải bị trừng phạt vì sự kiêu ngạo của anh. Quả nhiên, Kiyoshi không khiến tôi thất vọng: ông đã trừng trị nhân vật chính của mình bằng hình phạt theo tôi nghĩ là thích đáng. Tôi ghét Takakura có lẽ cũng hệt như cách mà Saki đã ghét vì thất vọng nơi con người anh, khi cô giận dữ thốt lên rằng: “Rốt cuộc, anh cũng chẳng khác những người kia.” Trong vai diễn Takakura, Nishijima Hidetoshi khiến tôi có chút bất ngờ vì hai phim trước đó của anh mà tôi xem là Boku to star no 99 nichi và Strawberry Night; trong hai phim này, vai diễn của anh đều là người đàn ông hiền lành, có phần nào đó nhu nhược. Do đó, Creepy đã góp phần đem lại cái nhìn mới cho tôi về khả năng diễn xuất của Hidetoshi.

    Kagawa Teruyuki vẫn làm tốt vai trò của mình trong Creepy như đã từng với thành công của Key of life. Anh thể hiện được sự bệnh hoạn, nét bí ẩn dị kì bao quanh nhân vật Nishino. Takeuchi Yuko cùng hoàn thành tròn vai một người vợ ân cần, dịu dàng nhưng có nhiều nỗi lòng chưa được bày tỏ.

    Trong Creepy, hình ảnh những xác chết được xử lí bằng cách đưa vào một bao nylon lớn, sau đó hút hết chân không bên trong khiến cho xác người ở trong tình trạng bị co rút, tay chân gập cong lại như một bào thai nằm co ro trong bụng mẹ, như một thớ thịt trong thực phẩm đóng gói khiến tôi nhớ đến loạt ảnh Flesh Love của nhiếp ảnh gia Hal (photographerhal.com). Nếu như hình ảnh này trong bộ ảnh của Hal tượng trưng cho tình yêu hòa quyện đến quấn quít, không thể tách rời giữa hai người thì trong Creepy, nó mang một ý nghĩa hoàn toàn trái ngược: nó tượng trưng cho cái ác, cho sự biến đổi và đánh tráo bản chất của sự vật, cho sự thanh tẩy tội lỗi nhơ nhuốc; có lẽ, phần nào đó nó còn cho thấy sự đơn độc của con người. Tôi không biết liệu có phải Kiyoshi đã xem những bức ảnh của Hal và lấy nó làm nguồn cảm hứng để đưa vào phim không?

    Tôi rất thích kết phim của Creepy. Khó mà nói được đây là một cái kết vui hay buồn dù nó kết thúc bằng cái chết của nhân vật phản diện nhưng lại không hẳn là chiến thắng cho nhân vật chính diện; và thực ra thì, với cách xây dựng nhân vật của Kurosawa Kiyoshi trong Creepy, khó có thể nói rõ ràng ai tốt ai xấu, mỗi nhân vật đều có những vấn đề riêng. Tiếng thét cuối cùng của Yasuko trong phim khiến lòng tôi thắt lại. Những thanh âm tuyệt vọng cho thấy rằng nàng vẫn chưa thoát khỏi cơn điên loạn ấy, và có lẽ theo một nghĩa nào đó, Takakura đã mất nàng. Mãi mãi.

  3. monisa_1 says:

    This movie was really as creepy as its name is. I closed my eyes many time during watching it.
    The plots are so confusing and strange. I found some plots are very crazy and out of prediction, but at least, it was ended with a positive scene.
    All in all, I love its concept whose is intended to tell the watchers about the psychopath of some people who we may meet in the present of time, so we can take caution ahead before we fall into the victims.

  4. nuth says:

    For Cambodian not yet accepted investigation Japanese drama.
    For me like the investigation drama so much, so after I watched creepy I have alot of questions, why??

  5. sereyneath says:

    Awesome *^* really love it

  6. Chandelux Yong says:

    This movie is really a great film. It is much complicate but I do really enjoy about the meaning of this movie.

  7. luxcam says:

    I love the movie, and I hope I could win the trip to Japan, and I will Share the culture of Japan to Cambodia when I am back.

  8. carly says:

    It was indeed a good film that keeps us watching and questioning where the movies leads us next… I couldn't take my eyes of the movie… but the ending was a bit disappointed… i wish that murderer/phycho would be caught by the police instead of letting him die easily like that… the author should have ended the movie by solving all the problems of the case and letting us know what happens.. like what is that injection, how many people have he killed, why did he kill them and so on… but i enjoy the movie though…

  9. eki says:

    I saw JFF movie named "creepy" it was an awesome movie.. can see japanese culture throug the movie

  10. bestin says:

    This is the third movies I want to watch the most.
    CREEPY
    As far I know, they’ve been releasing DVD/Bluray.
    This is the opposites of Magnificent Nine.
    This is talking about dark side of Japanese people,
    which is somewhere we knows there is people who antisocial or even psychopath.
    And lesson from this,
    1. We should never ignore or do not care about the neighbors.
    2. We should trust our family.
    3. And follow your instinct (for a good reason).
    The story overall great, how the director and script writer follow the wave of anger, fear, and surprise.
    Actually I’m hoping seeing more disturbing picture/scene in this movies, but it end up disappointed.
    Why, because I’m hoping there is more scene about the kills it self, and the torture.
    Off course I’m shock about the gun shoot of Mio’s mother, but on the top of that, I’m looking for Nishino would torture Nogami, but it end up just blew the gas.
    From the beginning of the show, I already can read that Nishino is the culprit.
    But the director and script writers trying so hard to make it blur, instead of the Saki’s confession. How Nishino doing the criminals.
    The weird scene :
    1. When Nogami found out about Nishino and Mizuki (I am not really sure the name) is a Head of institute. The red line. Why he doesn’t let Takakura knows it first.
    2. Why Nishino doesn’t torture Nogami, its weird.
    3. Why there is no scene about the victims that already dead in Saki’s neighbors house. And the victim is her family.
    4. Scene on the car, is definitely CG, It’s really bad, not smooth.
    5. Looks how college student coming to the hall, and talking in a group like a wave. I mean, first is just few people, then when the conversation of Saki getting long in this scene, suddenly more the supporting actor (collage student) coming.
    6. The supporting actor that looking the actor is pretty annoying, his face looks like “oh my god the real actor??!!”
    You can see it, on the first Saki’s confession at the collage, the supporting actor wear Grey Suit sitting outside behind Saki.

    The Great and touching scene :
    Is when Mio’s mother being shoot, that’s PERFECT scene, even the actress.
    And Mio’s crying hold her shirt. I can feel her heart that’s broken, is like something / there is a hole in your chest, its hurt.
    But overall, this is great movies.

  11. Permana Dian says:

    CREEPY!!! thats the first word I said after watch this movie. Made me so nervous and emotional, plot twist, unexpected ending. GOOD JOB!! 5 STARS!!!

  12. ben says:

    A plot twist on top of a plot twist. Creepy is creepy literally, a slasher thriller with a lil bit jump scares but still it makes you feel uncomfortable. The director did a great job to make it feels like anybody can die, even the main characters closest person. Kudos to the director and all the brilliant casts.

  13. enggar says:

    I thought this was a detective movie. It turns out that it was thriller. It has a super slow pace that makes people easily get bored. And when it reach the climax, the pace turns too fast. It was such a scary movie where the psychopatric murderer was such a jerk.

  14. yuri says:

    CREEPY – Ai mới là sát nhân giấu mặt?

    Vợ chồng Takakura chuyển đến căn nhà mới sau khi Takakura kết thúc công việc thám tử của mình để bắt đầu công việc mới. Hàng xóm của họ là Nishino, với ấn tượng ban đầu là một người đàn ông rụt rè, giao tiếp vụng về và có những hành vi sỗ sàng. Vợ của Takakura (Yasuko) rất là không thích ông ta nhưng Takakura đã bảo “nếu hắn ta là một người khó chịu thì hắn không phải là tội phạm, chỉ có tội phạm mới luôn đối xử tốt với người khác”. Nhưng Yasuko là một người phụ nữ tò mò, cô luôn muốn tiếp cận người hàng xóm kỳ cục này, rốt cục thì Nishino đã trở nên cởi mở hơn, mặc dù vẫn có những biểu hiện kỳ lạ, họ đã về nhà của Takakura để ăn tối, thậm chí con gái của Nishino cũng theo Yasuko để học nấu ăn.

    Hàng xóm của họ đã bắt đầu trở nên tốt bụng rồi đấy, hãy cẩn thận!

    Creepy xây dựng bầu không khí mở đầu khá tốt, cái cách mà Nishino lợi dụng sự tò mò của Yasuko để dần dần xâm nhập vào cuộc sống của gia đình Takakura. Tuy nhiên có vẻ như nhịp phim bắt đầu bị chệch đi sau khi Yasuko bị Nishino khống chế. Thực sự thì tôi đã mong chờ một cái gì đó ngầu hơn, chẳng hạn như Nishino là một kẻ có thể dùng lời nói để làm nhiễu loạn tâm trí người khác và từ đó điều khiển họ, nhưng không, hắn chỉ đơn giản là tiêm một thứ thuốc gì đó để khống chế họ, buộc họ phải làm theo những gì hắn yêu cầu. Trong cảm nhận của tôi thì Nishino chỉ là một tên tâm thần biến thái, yếu ớt đến mức súng cũng không dám động vào, tại sao hắn lại có thể giết nhiều người như vậy? Thật vô lý.

    Thật khó để nói ấn tượng về nhân vật nào trong phim, vì sự ứng xử ngô nghê của họ làm tôi phát điên lên được. Đầu tiên là cảnh sát Nogumi, xuất hiện với vai trò tưởng chừng như quan trọng, anh ta chính là người đã kêu gọi Takakura cùng điều tra vụ án cả gia đình mất tích vào mấy năm trước, nhưng sau đó lại bị Nishino “hạ gục” trong nháy mắt, một cảnh sát có kinh nghiệm và vũ khí mà lại không thể đối phó với một tên trói gà không chặt hay sao? Rồi đến cảnh sát già Tanimoto, ông ta không tin vào những lời cảnh báo của Takakura, cấp dưới của ông ta vừa chết mà ông ta thậm chí chẳng thèm điều tra mà chỉ đưa ra một kết luận đơn giản là “Noguchi định đến nhà mượn tiền nhưng bị bình gas nổ chết”, thẩm vấn nhân chứng thì lại để cho hắn đi ra đi vào như chốn không người. Tôi đã xem rất nhiều phim hình sự hay của Nhật, nhưng trong phim này thì thật là ức chế với sự tắc trách của mấy người được coi là cảnh sát.

    Nhân vật Mio cũng là một nhân vật với diễn biến tâm lý kỳ lạ. Cả gia đình của cô bé bị Nishino giết chết, có lẽ do tâm lý quá sợ hãi nên cô bé phục tùng vô điều kiện cũng mệnh lệnh của Nishino, nhưng sau khi Nishino chết thì cái cách biến chuyển tâm lý của Mio quá nhanh khiến tôi không thể hiểu nổi. Cô bé cười hả hê trước cái xác của Nishino và có thể ngay lập tức vui vẻ chạy giỡn cùng với chú chó như không có chuyện gì xảy ra. Yasuko từ sau khi bị khống chế thì vừa bất ổn vừa chán chường, cũng chẳng hiểu thứ thuốc cô ấy bị tiêm vào người là thứ thuốc gì mà làm người ta trở nên như con rối, thậm chí Yasuko còn không hề chớp mắt khi thấy mấy cái xác trong nhà Nishino, và không hiểu Yasuko còn chút lý trí nào không khi tiêm thuốc vào chồng mình. Nếu phải chọn ra một nhân vật mà tôi thấy bình thường nhất phim thì đó chính là Saki, cô bé từng là nạn nhân của một vụ mất tích cách đây 6 năm, tất cả những nỗi lo lắng, hoảng sợ, né tránh cảnh sát của cô bé đều theo logic mà tôi có thể hiểu.

    Nhưng vẫn còn sót lại một điều mà tôi khá là tâm đắc, đó chính là tựa phim. Nhưng không phải CREEPY mà chính là tựa tiếng Việt: SÁT NHÂN GIẤU MẶT. Sát nhân giấu mặt thì chắc chắn ai cũng nghĩ đó là Nishino, người láng giềng luôn núp dưới cái vỏ vô hại nhưng chính là một hung thần. Nhưng tôi lại nghĩ đó chính là vị thám tử Takakura. Anh ta là nhân vật chính trong phim, anh ta đại diện cho cái thiện để trừng trị cái ác, nhưng anh ta có thật sự là người tốt không? Khi mở đầu phim, Takakura làm thuyết khách thuyết phục tên hung thủ bỏ súng xuống khi hắn ta đang uy hiếp con tin. Takakura đã tỏ thái độ khá là ngạo mạn, tự tin rằng hung thủ sẽ không dám nổ súng nhưng không, tên hung thủ vẫn giết người và sau đó bị bắn chết. Có lẽ vì không thể chấp nhận được sự thất bại, anh ta đã từ chức. Khi điều tra về Nishino, Takakura đã không để ý gì đến cảm xúc của Saki mà chỉ lăm lăm lấy được thông tin, thậm chí còn có những hành vi ép buộc với cô bé. Và khi đối mặt với Nishino, anh ta tự tin là Nishino sẽ không dám cầm súng, nhưng lại quên mất rằng hắn ta có thể khống chế người khác. Rõ ràng là hành động của Takakura có khá nhiều sơ hở, anh ta cũng chẳng phải là một người giỏi giang gì. Cái cách mà anh ta xả súng vào Nishino chỉ đơn thuần là một hành động trả thù chứ không phải vì bảo vệ người khác. Anh ta thậm chí còn xả súng khi hắn đã chết, Takakura đã thực sự biến thành một sát nhân.

  15. BENI ANANTO says:

    There is Ex. Detective (Takakura) and now work as a Profesor in Unversity, with his Ex. partner in his old work (Nogami) ask to him help observate the old case about the lost of family 6 years ago. Takakura and his wife, Yasuka move to new place.
    They have a stranger neighbour, the name is Nishino. He live with his wife and his daughter, Mio.
    When they are observating the case (Takakura and Nagami). Suddenly, Mio say to Takakura that "He is not my father". time to time, and the end,Takakura find a conclusion that the case and his neighbour is relating.
    Takakura hard work try to give a proof and break the case.

  16. tue says:

    Creepy was such a great film and also made me surprised

  17. ari says:

    Creepy indeed a good film, every second audience is made tense and curious. I hope the Japanese films that enter Indonesia next like Mozu, Creepy, Specialist, Legal High, Gift, etc. But the fact still dominates the live action movie. whereas the non-live action movie Japanese films more fresh.

  18. alleem74 says:

    Such a good movies, musics, scoring and everything makes this thriller live. Some dark scene are enjoyable with tension. Nice

  19. diaksa says:

    I really interestedbfor this movie because the director is Kiyoshi Kurosawa, he also the directed of "Pulse". What I say about this film is OUTSTANDING.
    The pace story is slow but it will give you an answer of a pattern for the main case.
    This is one of the best Kurosawa's film so far, and the twist is so great!
    Depressingly beautiful with the best story!

  20. iis says:

    The genre of The Film is not match for tge whole story. It says thriller but I can not feel the fear as long as the story goes. The villain is easy to guess and there is nothing such as shocking event. The movie seems not focus on the story. The tittle of The movie is The same as the content of The movie. It is creepy. I watch it for skipping the time to The next movie and it is boring.

  21. vincentjose says:

    A curious classic style of psychological suspense

  22. ibnu says:

    Traumatised former homicide detective Koichi Takakura (Hidetoshi Nishijima) looks to wipe the slate clean with a new job as a criminology professor and a new home. An ex-colleague requests his assistance on an unsolved six-year old case involving a missing family. Meanwhile In his neighbourhood there's something odd with Mr. Nishino (Teruyuki Kagawa), when his wife Yasuko (Yuko Takeuchi) delivers homemade chocolates to the neighbours. Things go berserk after Mr. Nishino daughter, Mio (Ryoko Fujino) reveals to Takakura a secret about her family. As the past and present collide, Takakura is not just solving a case anymore.

    An engaging suspense thriller, with typical twists and turns, embellished by strong performances and supported by brilliant camerawork. After in a while the director Kiyoshi Kurosawa directed the romantic drama and family films, now he's back directing his best genre, thriller-suspense and its very creepy. Creepy will definitely give you the creeps.

  23. titieyara says:

    Looking from the cast ensemble I have high expectation for this movie. I'd say they played their characters very well especially Kagawa Teruyuki-san. But I don't like the plot, it's excruciating.

  24. chau says:

    Một bộ phim mang ý nghĩa sâu sắc giữa tình cảm thầy-trò, cha-con, bạn bè. Phim để lại bài học mang giá trị nhân văn cao. Rất hy vọng sẽ được coi nhiều bộ phim hoạt hình Nhật Bản hay như vậy một lần nữa.

  25. nurr says:

    Creepy, film which made me so emotional and excellent film. That film have a plot complicated and unprediction. I was so scared while watching this film and get stressed. What a excellent movie !!!

  26. intan says:

    Basically, I love thriller movies. This film remind me that we can deny the criminality coming to our live, even we are being in a good family, have a good intention.

  27. strawhero says:

    Thật sự ít khi xem phim trinh thám Nhật Bản, nhưng mình thật sự ấn tượng trước bộ phim trinh thám Creepy này.

    Bộ phim mang tính trinh thám nhưng không dồn dập hay ẩn giấu nhiều bí mật; mà tập trung đi sâu vào diễn tả tâm lí nhân vật, khiến người xem cũng căng như dây đàn; chỉ tiếng muỗng nĩa chạm nhau cũng khiến người xem giật mình. Thật sự những bộ phim Nhật rất đáng sợ với việc tạo dựng những bối cảnh rờn rợn, cùng với âm thanh sởn gai ốc.

  28. le_3 says:

    Phim trinh thám diễn biến chậm. Tôi muốn xem nhưng bạn bè (4 người) cảm thấy buồn ngủ nên muốn về.

  29. NGUYỄN MINH HUYỀN says:

    CREEPY là bộ phim trinh thám hình sự duy nhất của liên hoan phim năm nay. Đây cũng là điểm mới thu hút của LHP khi lần đầu tiên đưa một bộ phim điều tra phá án đến với khán giả Việt Nam. Những năm gần đây, tuy số lượng phim Nhật ra rạp Việt Nam theo con đường thương mại đã tăng lên nhưng chủ yếu vẫn là phim điện ảnh được chuyển thể từ manga như One Piece, Pokémon, Detective Conan (anime) hay Attack on Titan, Lupin III (live-action). Do phim Nhật tại Việt Nam chưa phổ biến bằng phim Mỹ – Hàn- Trung, nội dung tương đối kén khán giả, mặt khác để đảm bảo doanh thu, những nhà phát hành phim chỉ tập trung vào 2 dòng phim chính là phim chuyển thể từ manga và phim ma mà bỏ ngỏ các thể loại khác. Chính vì vậy, liên hoan phim là cơ hội quí giá để khán giả có thể khám phá và thưởng thức nhiều thể loại đặc sắc của điện ảnh Nhật Bản.
    Trước hết phải nói Kiyoshi Kurosawa là tên tuổi lớn trong làng điện ảnh Nhật Bản. Ông là cha đẻ của những tác phẩm tham dự và đạt giải tại các Liên hoan phim danh tiếng như Tokyo Sonata (2008) hay Journey to the Shore (2015) đều là đại diện của Nhật Bản ở LHP Cannes . Với fan kinh dị, Kiyoshi Kurosawa không xa lạ gì qua Pulse (2001) hay Cure (1997). Cái tên Kiyoshi Kurosawa cộng với dàn diễn viên thực lực Teruyuki Kagawa, Hidetoshi Nishijima, Yuko Takeuchi cùng các ngôi sao trẻ đang lên Masahiro Higashide, Ryoko Fujino, Haruna Kawaguchi, tất tần tật các yếu tố trên như tấm vé đảm bảo mặt nghệ thuật cho CREEPY.
    Nửa đầu bộ phim thực sự tốt. Mặc dù gần như bộ phim đã cho khán giả biết kẻ sát nhân là gã hàng xóm sát vách nhà của Takakura nhưng khán giả mới chỉ biết gương mặt kẻ sát nhân còn tính cách cụ thể, con người hắn ra sao vẫn là điều bí ẩn. Nishino lúc thì cộc cằn, thô lỗ, lúc lại thoải mái thân thiện, hắn cũng có lúc ôm cặp đi làm như những công chức mẫn cán, thậm chí còn nhường chỗ trên tàu điện đông đúc. Bộ mặt thực sự của hắn, ma lực nào của hắn đã dẫn đến cái chết của những nạn nhân vô tội đều chưa được lật tẩy. Chính vì vậy, khán giả hồi hộp dõi theo hành trình điều tra của Takakura cùng người đồng sự cũ để bóng tối sẽ được phơi bày ra ánh sáng.
    Thế nhưng, càng ngày bộ phim càng đưa khán giả vào ngõ cụt. Mỗi cánh cửa mở ra không phải là lối thoát mà càng dẫn sâu vào mê cung. Khán giả dần biết thêm các mối quan hệ khác cũng như Nishino không phải bố của Mio. Nishino không phải là tội phạm hoàn hảo. Hắn thuộc dạng tội phạm giết người hỗn hợp rất hiếm mà Takakura nhắc đến trong bài giảng cho sinh viên nhưng không phải khó bắt. Cảnh sát hoàn toàn có khả năng bắt hắn chỉ điều tra kỹ lưỡng theo những manh mối mà Takakura cung cấp. Thế nhưng, kỳ lạ là cảnh sát trong phim dường như phớt lờ những chi tiết quan trọng và đều hành động đơn phương độc mã khi tiếp cận với tên tội phạm nguy hiểm mà không chút phòng bị. Họ quá dễ dàng dính bẫy do Nishino sắp đặt và thậm chí bỏ mạng ngay khi vừa bước vào nhà của Nishino. Phòng chiếu tôi ngồi đã có rất nhiều khán giả bật cười khi ông cảnh sát Tanimoto nói với Takakura rằng ngày hôm đấy Nogami vốn định mượn tiền của Takakura để trả một khoản nợ lớn nhưng không gặp nên đã sang nhà hàng xóm của Takakura tự tử. Thêm vào đó Nogami còn bán súng cho yakuza để kiếm một khoản lớn. Chi tiết ngây ngô phi logic đó không thể hiểu nổi sao lại có thể thốt ra từ một viên cảnh sát kỳ cựu. Thêm vào đó, việc điều tra máy tính của Nogami không được tiến hành sớm mà phải đến khi Takakura gợi ý mới được cân nhắc. Đành rằng motip thường thấy của các bộ phim là để nhân vật chính “tỏa sáng” nổi bật thì có các những nhân vật phụ làm nền nhưng phim đã hạ thấp quá vai trò và năng lực của cảnh sát trong quá trình điều tra.
    Và cuối cùng, bộ phim để cho khán giả một chấm hỏi to đùng khi đột ngột cho Nishino chết sau phát súng dứt khoát của Takakura. Nishino chết đồng nghĩa với không có ai phải chết nữa, chuỗi án mạng là chấm dứt nhưng đó không phải hình phạt thích đáng dành cho kẻ giết người. Hắn không phải chịu sự dày vò nào cũng không phải đền tội. Người thân của nạn nhân không biết được câu trả lời sẽ mãi mãi chẳng bao giờ được thanh thản. Còn Takakura không phải là đại diện cho công lý về mặt pháp luật, anh không có quyền xử tử kẻ giết người khi hắn chưa bị luật pháp trừng phạt, vô hình dung Takakura giết Nishino thì cũng khiến anh trở thành kẻ tiếng người. Tôi tự hỏi số phận của con người lương thiện này sẽ đi về đâu. Giá kể lúc đó Takakura chỉ làm bị thương Nishino, anh hoàn toàn có thể bảo vệ mình với lí do tự vệ. Cái chết của Nishino cũng làm cuộc điều tra trở nên bế tắc bởi những mối liên kết đều đã đứt gãy, điều quan trọng nhất là động cơ gây án không được làm rõ. Cách thức hắn điều khiển các nhân bằng cách tiêm thuốc cũng chưa đủ thuyết phục khán giả khi họ vẫn làm chủ được ý thức.
    Tuy có nhiều lỗ hổng về kịch bản nhưng diễn xuất tuyệt vời của các diễn viên đã cứu vãn bộ phim đáng kể. Các diễn viên đã diễn quá tròn vai, trong đó nổi bật nhất là Nishino của Teruyuki Kagawa xuất sắc từ ngoại hình đến biểu cảm đã làm người xem cảm thấy thực sự CREEPY. Ngay cả khi hắn chết rồi, bộ dạng và đôi mắt mở ra trừng trừng như xoáy vào tâm trí vẫn đủ làm người xem cảm thấy có cơn gió lạnh. Diễn viên trẻ Ryoko Fujino, người mới chỉ có kinh nghiệm diễn xuất qua phim điện ảnh “Solomon's Perjury” đã cho thấy nhiều tiềm năng vươn lên qua vai diễn cô con gái hờ Mio bề ngoài mong manh yếu đuổi nhưng nội tâm dữ dội. Khó có thể thương Mio hoàn toàn vì Mio cũng có cơ hội để tố giác Nishino nhưng lại chịu sự dẫn dắt, phục tùng của Nishino tuyệt đối.
    Đạo diễn muốn truyền tải thông điệp gì? Khi xem bất kỳ một bộ phim nào, tôi thường nghĩ về điều ấy. Mặc dù ở đây không rõ ràng nhưng phim đã đưa ra những tín hiệu cảnh báo các mối quan hệ rạn nứt trong gia đình. Không phải tự nhiên mà Saki không nhớ được mẹ và anh trai mình là người như thế nào, Takakura là chuyên gia tâm lý nhưng anh không hiểu nổi vợ mình, anh cũng không kể cho Yasuko nghe sự thật về Nishino đã nói Yasuko là kẻ tọc mạch, Yasuko cũng không thể tâm sự với chồng về những bất an. Những người phụ nữ trong phim sao nhỏ bé và cô đơn quá khi họ phải kìm nén quá nhiều. Yasuko chỉ ở nhà làm nội trợ, cô không có bạn bè để hàn huyên, cô có tài nấu nướng nhưng không được ai biết đến. Chính vì vậy cô mới muốn làm thân với hàng xóm. Yasuko rất hiếm cười và chỉ cười nhiều nhất lúc Nishino, Mio sang ăn tối cùng. Chính vì nắm bắt được tâm lý của Yasuko nên Nishino mới có thể tiếp cận được Yasuko và buông ra câu hỏi khiếm nhã so sánh hắn với Takakura thì ai quyến rũ hơn. Mio cũng không thể tự giải thoát chính mình. Tiếng thét của Yasuko và tiếng cười của Mio cuối phim vang lên như thể lúc đó họ mới được trở về con người thực sự của họ.
    Và cuối cùng, đừng bao giờ mất cảnh giác với hàng xóm của bạn bởi có thể họ chỉ là một kẻ mạo danh. Bạn cũng đừng hành động cô độc như người hùng trong phim. Cuộc sống khó lường hơn một bộ phim hư cấu rất nhiều lần. Tội ác và công lý như 2 mặt của đồng xu mà nếu đứng từ xa, bạn sẽ không biết đó là mặt nào. Bạn muốn đứng gần để nhìn thấy công lý nhưng lại có quá nhiều vật cản. Và vật cản đó một mình bạn không thể xóa bỏ.

  30. vawensa says:

    the thriller movie that makes me cringe when I watch this movie.
    the interactions between the villain and the good makes me tremble
    Interesting storyline and make the audiences curious to find out the facts that actually happened.
    the director is very clever in bringing the audience into the atmosphere tense and terrifying.
    Things that I think is lacking in this film is the end that is predictable and the things that are not rational in the police investigation which I think is too bold and daring.

  31. camy says:

    When I watch a psycho thriller movie, I'm always intrigued by the opposing characters rather than protagonists. Because the antagonist in this genre have an important role in addition to a good story too, of course. Antagonist should be able to make the audience believe what his/her motive to commit the crime and terror that makes its victims seemed powerless to fight it. In this genre the director considered successful if it can make the audience to "hate" the actor who portrayed the opposing character as the actor blend very well with the character as true embodiment. Casting an actor who becomes the antagonist proved to be one of key importance in this movie genre.
    Antagonist here is Nishino played by Teruyuki Kagawa. The actor is known as character actor in many movies drama.
    In the movie story, Nishino is a next-door neighbor of the main character shrouded in mystery but from the beginning of his motion we seemed to get a clue and could feel there must be a strange thing with this guy, as the film opens layers and layers of who actually Nishino is. Nishino turns out to be a serial killer who preyed on families and took their identity, lived for some time until it was time for a change of identity again with new plot to his next victim.

    The protagonist here is Takakura (Hidetoshi Nishijima), which acts as a lecturer in criminology who was once a criminal psychologist in the police who often deal with murder by a serial killer. Takakura and his wife Yasuko (Yuko Takeuchi) eventually also become victim of Nishino throughout the movie. Takakura is described as a smart and charismatic lecturer who ance a former detective. Her detective instincts resurfaced after unexpected meeting with Saki (Haruna Kawaguchi) witness of unsolved case. This meeting made him determined to solve the case.

    The main attraction of this film is on the antagonist, Nishino and the mystery surrounding his act.
    Tension built in this movie is very good, starts from cases of unresolved murder mystery, which leaves only a single witness, Saki, who surprisingly be linked with the neighbors Nishino, who lived next to Takakura's house.
    Slowly the movie uncovered who the neighbors and his wicked crime method, in which she combines neurological disease drug injection and mind manipulation techniques that render victims helpless and can't resist to follow what Nishino is saying to them. Nishino practically use others to do his evil tasks like killing and wrap the victims. I also was fooled and thinks Nishino has hypnotic ability at first.
    The wickedness of Nishino is shown when he influenced Mio, who is not his real daughter, to kill her parents and took all their assets. Nishino seems to have some kind of torture room which looks like a bunker.
    Each of the victims who were killed will be wrapped in the plastic and vacuumed so it will be odorless and Nishino hide them in the ground.

    The director Kiyoshi Kurosawa is able to deliver smart psychological thriller with mysteries that turned out to be interconnected one another and make it hard to guess how the ending of this story will be, I had thought this film would have Bad ending in which the antagonist win and the protagonist lost due to negligence of the protagonist but the twist at the end of the film is a satisfying payback for our anticipation and curiosity.

    Important Message of this film is that we should not believe in the people who live around us easily because we do not know what their secrets. Sometimes choose not behave too well can save yourself.

  32. sasawat says:

    Creepy / Kiyoshi Kurosawa / 2016

    เราว่าครึ่งแรกมันดีมากเลยนะ การออกแบบงานสร้างที่อาศัยสิ่งละอันพันละน้อย อาทิ ม่านพลาสติกหน้าบ้านที่ยับนิดขยับหน่อยก็ชวนให้ผวา การแสดงแต่บะคนก็มีเลศนัย เป็นบรรยากาศเย็นยะเยือกที่ระทึกจริง ๆ แต่พอครึ่งหลังของเรื่องมาที่หยิบยืมโครงสร้างแบบ Psycho มาใช้ มันทำให้เราแทบไม่เชื่อตัวเรื่องเลย ยังมานั่งพิจารณาว่ามันมีแต่ execution แบบนี้หรือเปล่าคนดูถึงจะลุ้น เห็นข้างในขนาดนั้นแล้ว มึงจะเข้าไปทามมายๆๆๆ ทุกอย่างมันดูขัดกับสามัญสำนึกของเรา

    คะแนนมาจากบรรยากาศล้วน ๆ

  33. albert_1 says:

    แค่เปิดฉากมาก็ลุ้นระทึก ขยี้คนดูตั้งแต่เริ่มเรื่อง สำหรับ CREEPY ผลงานหนังเรื่องล่าสุดของผู้กำกับ คิโยชิ คุโรซาวะ เมื่อเจ้าหน้าที่สืบสวน “ทาคาคุระ” ที่มีทักษะด้านจิตวิเคราะห์ พยายามจะเกลี้ยกล่อมคนร้ายฆาตกรต่อเนื่องที่จับหญิงสูงวัยเป็นตัวประกัน แต่ผลลัพธ์กลับตาลปัตรและทำให้ทาคาคุระต้องวางมือจากอาชีพตำรวจ แล้วหันไปเป็นอาจารย์สอนวิชาอาชญาวิทยาแทน

    กลิ่นอายของ CREEPY ทำให้ระลึกถึง THE CURE ผลงานแนวทริลเลอร์ที่ผมเคยดูในเทศกาลหนังญี่ปุ่นเมื่อปี 2004 และเป็นครั้งแรกที่ผมได้รู้จักกับ คิโยชิ คุโรซาวะ และตกหลุมรักผลงานของผู้กำกับที่ถูกยกให้เป็นเจ้าพ่อหนังทริลเลอร์ญี่ปุ่นตั้งแต่นั้นมา (ตลกร้ายตรงที่ พอพูดถึงชื่อ “คุโรซาวะ” คนไทยหรือแม้แต่คนญี่ปุ่นมักจะนึกถึงปรมาจารย์หนังอย่าง อากิระ คุโรซาวะ มากกว่า)

    หลังถอนตัวจากวงการตำรวจ ทาคาคุระ (รับบทโดย ฮิเดโทชิ นิชิจิมะ) และภรรยา “ยาสึโกะ” (ยูโกะ ทาเคอุจิ) ก็ย้ายบ้านไปอยู่ในแถบชานเมือง และตั้งแต่ได้รู้จักเพื่อนบ้านท่าทางพิลึกพิลั่นอย่าง “นิชิโนะ” (เทรุยุกิ คากาวะ) ก็ดูเหมือนว่าชีวิตของเขามีแววจะอยู่ไม่สุขอีกครั้ง แถมจู่ ๆ ตำรวจรุ่นน้อง “โนงามิ” ก็มารบเร้าขอความช่วยเหลือจากทาคาคุระในการรื้อฟื้นคดีปริศนาเมื่อ 6 ปีก่อน ที่พ่อแม่ลูกครอบครัวหนึ่งหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงลูกสาว “ซากิ” ที่ดูเหมือนจะอมพะนำความลับบางอย่างเอาไว้ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการไล่ล่า…

    แม้ว่า CREEPY จะเป็นหนังแนวสืบสวน/ระทึกขวัญคล้าย ๆ กับผลงานเก่า THE CURE แต่จุดต่างอยู่ตรงที่ CREEPY ก้าวข้ามเส้นแบ่งความเป็นจริง ไปสู่โลกอาชญากรรมที่เหนือจริง ครึ่งแรกของหนังเน้นไปที่การสืบสวนคลี่คลายคดีของทาคาคุระกับโนงามิ ขณะที่ในครึ่งหลังหนังค่อย ๆ พาเราดำดิ่งไปสำรวจความวิปริตบิดเบี้ยวของมนุษย์

    บางคนอาจจะติในแง่ของพล็อตเรื่องที่ไม่สมจริง หรือความไร้เหตุผลของตัวละคร (เข้าใจว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะหนังเรื่องนี้ยึดโยงกับต้นฉบับเดิมที่เป็นนวนิยายของยูทากะ มาเอคะวะ) และแม้ว่าคนดูจะสามารถคาดเดาตัวคนร้ายหรือเหตุการณ์ได้แทบทุกอย่าง แต่ทุกอย่างเหมือนถูกออกแบบมาอย่างจงใจด้วยซ้ำ! คุโรซาวะแกล้งบีบคั้นคนดูด้วยสถานการณ์ที่คาดเดาได้แต่ทำอะไรไม่ได้ พร้อมด้วยการสร้างบรรยากาศที่น่าพิศวง ด้วยแสงสลัวและพื้นที่คับแคบตามแบบฉบับฟิล์มนัวร์ ผนวกกับการแสดงแบบจิตได้โล่ของนิชิโนะ ก็ทำให้หนังเรื่องนี้ออกมา CREEPY หลอนสมชื่อจริง ๆ (เรียกว่าเดินออกจากโรงแบบจิตตกกันเลยทีเดียว)

    เช่นเดียวกับหนังเรื่องก่อน ๆ ของคุโรซาวะที่มักจะสอดแทรกประเด็นทางสังคม ใน CREEPY เขาได้จิกกัดสังคมญี่ปุ่นไว้บ้างเล็กน้อย ประเด็นแรก เขาได้วิพากษ์สังคมปัจเจกที่อยู่แบบตัวใครตัวมัน โดยการเล่าเรื่องแบบอติพจน์ จำลองสภาพสังคมเย็นชาผ่านการย้ายบ้านมาเจอเพื่อนบ้านใหม่ที่สุดโต่งของสามีภรรยาทาคาคุระ ซึ่งผู้กำกับคุโรซาวะเคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่า “ในญี่ปุ่น อย่างที่คุณเห็นในหนัง ผู้คนมักจะให้ของขวัญแก่เพื่อนบ้านเมื่อพวกเขาย้ายมาอยู่ใหม่ แต่โดยส่วนใหญ่แล้วความสัมพันธ์ก็มักจะหยุดอยู่แค่นั้น เป็นไปได้ว่าพวกเขาอาจจะไม่ได้เจอะเจอกันอีกเลยเป็นปี ๆ” นอกจากนี้เขายังได้กล่าวถึงตัวละครสุดจิตอย่าง “นิชิโนะ” ที่เป็นวายร้ายแต่กำเนิดว่า เขาเป็นผลผลิตของสังคมญี่ปุ่นร่วมสมัยที่ความสัมพันธ์ของผู้คนในชุมชนท้องถิ่นมีความเปราะบาง ในขณะเดียวกัน เขาเป็นเหมือนตัวแทนของภูติในเรื่องเล่าปรัมปราของญี่ปุ่น เป็นภูติที่อยู่อาศัยในระหว่างพื้นที่ของหมู่บ้านและป่า อีกประเด็นหนึ่ง ผู้เขียนเข้าใจว่าหนังเรื่องนี้ต้องการเสียดสีระบอบทุนนิยม โดยครอบครัวต่าง ๆ ที่ตกเป็นเหยื่อของนิชิโนะ ที่มีลักษณะเหมือนเจ้าหนี้นอกระบบหรือนักฟอกเงิน พวกเขาเหล่านั้นมักจะถูกทารุณกรรมอย่างโหดเหี้ยมราวกับไม่ใช่มนุษย์ เป็นการสะท้อนภาพความเลวร้ายของระบอบทุนนิยมที่ลดทอนความเป็นมนุษย์ และทำให้บางครอบครัวต้องบ้านแตกสาแหรกขาด

    นอกจากการพลิกบทบาทของ เทรุยุกิ คากาวะ ในผลงานขึ้นหิ้งของคุโรซาวะเรื่อง TOKYO SONATA จากซาลารีแมนตกอับผู้น่าสงสาร มารับบทตัวร้ายนรกส่งมาเกิดใน CREEPY ที่สามารถสะกดคนดูได้ในทุกฉากที่เขาปรากฏตัวแล้ว บทบาทของพระเอก ฮิเดโทชิ นิชิจิมะ ที่กำลังเผชิญกับวิกฤตทั้งเรื่องงานและชีวิตคู่ ก็สามารถสร้างความรู้สึกบีบคั้นได้ดี มีการสร้างปมขัดแย้งทางจิตใจ แม้พระเอกจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา อ่านใจคน อ่านที่เกิดเหตุได้เป็นฉาก ๆ แต่ในแง่ความสัมพันธ์กับภรรยาหรือแม้แต่เพื่อนร่วมงาน เขากลับบกพร่องเสียเอง และความเฉยชาที่นำไปสู่ความห่างเหินนี้แหละ สุดท้ายแล้วมันกลายเป็นเหมือนคมมีดที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงเขาเสียเอง

  34. pattama says:

    ทาคาคุระ นักสืบแห่งสำนักงานตำรวจนครบาลกรุงโตเกียวผู้ซึ่งผิดหวังกับการใช้จิตวิทยาเจรจากับคนร้ายที่กำลังจี้ตัวประกัน แต่ตนกลับถูกผู้ร้ายแทงข้างหลังและตัวประกันตาย เขาจึงลาออกจากงานตำรวจไปเป็นอาจารย์สอนด้านนิติจิตเวชในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง และย้ายบ้านไปอยู่ชานเมืองกับภรรยา แต่กลับพบเพื่อนบ้านใหม่ที่ชื่อนิชิโน ซึ่งเป็นชายโรคจิตน่าสยดสยองที่ชอบเห็นความแตกสลายของครอบครัวคนอื่น โดยมีวิธีทำให้คนในครอบครัวนั้นๆลงมือทำร้าย หรือไม่ก็ฆ่ากันเอง
    นักสืบหนุ่มกลับมายุ่งเกี่ยวกับงานสืบสวนอีก เพราะเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องมาขอให้ช่วยคลี่คลายคดี และกลายเป็นว่าครอบครัว ของเขากลับตกเป็นเหยื่อของคนร้ายโรคจิตเสียเองจนแทบเอาตัวไม่รอด

  35. Kanchat Rangseekansong says:

    Creepy (2016, Kiyoshi Kurosawa)

    THE MASTER IS BACK!

    ถือเป็นงานที่ทำให้กลับมาคืนดีกับ คิโยชิ คุโรซาว่า อย่างเป็นทางการ หลังจากรู้สึกเฟลๆ กับหนังก่อนหน้านี้ของเขา (Seventh Code – ทำไปทำไม, Real – เหมือนจะดีแต่ไม่สุด, Journey to the Shore – อุเบกขามาก) โดยหนังเรื่องนี้ก็ว่าด้วยอดีตตำรวจที่ถูกเรียกกลับไปช่วยคลี่คลายคดีลึกลับ ในขณะที่เขากับเมียเพิ่งย้ายเข้าบ้านใหม่ และได้เจอกับเพื่อนบ้านสุดประหลาด (รับบทโดย Teruyuki Kagawa ที่เล่นได้น่ากลัวเหี้ยๆ)

    เราอาจใช้ชีวิตมาถึงจุดที่หนังของคุโรซาว่ามี drone shotแต่เมื่อเขาทำหนังสยองขวัญเรายังไว้ใจได้เสมอว่าจะไม่เจอมุกผีตุ้งแช่ไร้ราคา ลายเซ็นของคุโรซาว่ายังเด่นชัดเหมือนเดิม ทุกสิ่งที่ธรรมดาสามัญเมื่อปรากฏอยู่ในหนังของเขาล้วนไม่น่าไว้ใจ บ้านเรือนกลายเป็นสถานที่เก็บซ่อนความเลวร้าย อาคารข้างบ้านที่ถูกล้อมเป็นเขตก่อสร้างดูไม่น่าเข้าใกล้ หรือแค่ฉากตัวละครเดินเข้าประตูของเพื่อนบ้านก็ชวนน่าวิตกกังวล นอกจากนั้นคุโรซาว่ายังใช้เทคนิคแบบไม่ไว้หน้าอินทร์หน้าพรหมเหมือนเดิม การดอลลี่กล้องที่แสนคุกคาม ฉากสวบสวนที่อยู่ดีๆ ไฟก็ดำมืดอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หรือฉากขับรถตอนท้ายที่หลุดโลกจนคลาสสิกเทียบเท่ากับฉากเครื่องบินตกใน Kairo (แถมยังอุตส่าห์มีภาพเครื่องบินโผล่มาด้วย)

    ประเด็นของหนังคล้ายกับหนังเกาหลี The Wailing อยู่เหมือนกัน อันว่าด้วยความเป็นชายที่พังทลาย แม้ว่าคุณจะเป็นอดีตตำรวจมีฝีมือ เป็นอาจารย์ผู้มีเกียรติ แถมยังหน้าตาหล่อเหลา แต่ชีวิตคุณก็ชิบหายได้เช่นกัน แต่ในขณะที่ The Wailing นำเสนอครอบครัวแบบความย่อยยับที่ไม่เหลือชิ้นดี Creepy พูดในทางตรงข้าม นั่นคือการประกอบสร้างของครอบครัว แต่มันเป็นการประกอบขึ้นที่แสนวิปริตน่าขยะแขยง (Creepy ตามชื่อเรื่องจริงๆ) ซึ่งต่อเนื่องไปยังสิ่งที่พิเศษมากในหนังเรื่องนี้ โดยปกติแล้วหนังคุโรซาว่ามักมีฉากประเภทเมืองหลวงเวิ้งว้างหลอกหลอน (ลองนึกถึงฉากใน Kairo, Retribution หรือ Penance) แต่ Creepy จงใจให้มีคนอื่น ความเป็นชุมชน ความเป็นสังคม อยู่ในหนังเสมอ เช่นว่าเมื่อพระเอกเดินกลับบ้าน เราเห็นลูกบ้านคนอื่นเดินอยู่ใกล้ๆ หรือขี่จักรยานผ่าน ฉากที่พระเอกสืบสวนหญิงสาวก็จงใจให้เกิดขึ้นในมหาลัยและมีเหล่านักศึกษาสดใสแวดล้อม ในหนังเรื่องนี้ตัวละครอาจไม่ได้เผชิญความวิบัติอยู่คนเดียว แต่ถามว่าตัวละครมีชีวิตดีขึ้นหรือไม่ ตอบเลยว่าไม่! เพราะคนเหล่านั้นเป็นเพียง “แบ็คกราวนด์” แสนใกล้ที่ห่างเหิน

    แม้ว่าคุโรซาว่าจะดูมีเงินทำหนังมากขึ้น หนังมีดารามากมาย มีโดรนใช้ มีระเบิดตูมตาม (แต่ซีจีง่อยอยู่ดี) ทว่าสิ่งที่ไม่เปลี่ยนไปเลยคืออาณาจักรดำมืดของเขาที่แผ่รังสีความชั่วร้ายเข้มข้น และอาณาจักรแห่งนั้นมีชื่อว่า โตเกียว

  36. Laurits Bjerrum says:

    This masterpiece was able to shake me down to my core without any of the american horror movie tropes. The beautiful and meaningful cinematography in this film as well as the eerie music really added so much to the "creepiness" of the film. There were no real jump-scares, but Kiyoshi Kurosawa was able to horrify me through the atmosphere and intensity of scenes alone. The actors were completely able to suspend my disbeleif for the entirity of the two hours, their characters believable and relatable. The camerawork was stunning, adding to the dramatic tension of scenes, varying from scene to scene depending on what character is followed and what emotions they're feeling. The only reason I haven't given this masterpiece 5 stars is because, unfortunatly, the plot ran slightly thin as the movie came to a close, several questions were left unanswered. In conclusion however, this movie is extremely reccomended for both the directors ability to create tension, but also some amazing camera-work and music!

  37. pongson says:

    CREEPY

    การสร้างบรรยากาศของเรื่องดีมากๆ ชอบมากๆ ชั่วโมงแรกหมดไปกับความเคลือบแคลงสงสัยในตัวเพื่อนบ้านที่ดูเหมือนจะปกติแต่ก็ไม่ปกติ สลับกับการแกะรอยคดีการหายสาบสูญไปของครอบครัวๆ หนึ่งเมื่อหกปีทีแล้ว มันเต็มไปด้วยความไม่น่าไว้วางใจ และรู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าอะไรบางอย่างที่ชิบหายกำลังคืบคลานเข้ามา

    พอเข้าชั่วโมงที่สอง อยู่ๆ หนังอยากจะเปิดเผยเฉลยความลับก็ตัดฉับเห็นหมดเลยซะอย่างนั้น คือปกติขนบของหนังแนวนี้มันจะต้องค่อยๆ เปิดเผยช้าๆ ที่ละน้อยเหมือนปอกหัวหอมทีละชั้น แต่นี่ไม่ เหมือนผ่าแตงโมมากกว่า ฉับ! เห็นหมดเลยทันที แต่แทนที่จะหมดสนุกกลับหาเป็นเช่นนั้นไม่ เพราะพอเราเห็นความชั่วช้าหลังฉากเราก็กระหายอยากรู้อยากเห็นต่อไปว่ามันมีกลไกอย่างไร ป่วยไข้ได้ใจแค่ไหน ซึ่งหนังก็แสดงให้เห็นอย่างไม่ผิดหวัง

    บางที กับเพื่อนบ้าน อาจไม่ต้องสนิทมากก็ได้ รู้อะไรเยอะเกินไปก็นำความชิบหายมาให้เปล่าๆ

    ค่อยเป็นหนังคิโยชิ คุโรซาว่าที่สนุกเข้าท่าหน่อย หลังจากที่เรื่องก่อนหน้านี้ของเขา Journey to the Shore ค่อนข้างแปลกและไม่ชวนติดตามนักขณะชม

  38. sillapat says:

    No one does thriller film like Japanese, especially Kiyoshi Kurosawa.

    The film Creepy is astonishingly creepy as its name. I bet many audiences don't expect to see this level of creepiness from the setting, charactors, to the story.

    The film pairs 2 dysfunctional families in a very bizarre setting together.
    The director tactically overlaps the 2 families rather compare them side by side, so we see see many comparisons(organic VS artificial family, forcing VS broken family, the ways family leaders govern their family members) in a very refreshing way.

    Normally, Asians tend to see(or live in) family which 'seems' perfectly fine but lack of communication between members like the couple in the film.
    While the way the director puts the couple next to 'a weird family' illustrates some similarities between both families which are dangerously unhealthy in different ways.

    While watched the film, I couldn't stop thinking Creepy is an opposite part of the film 'Tokyo Sonata' which is also directed by Kiyoshi Kurosawa.
    It's like watching the father in Tokyo Sonata(Teruyuki Kagawa) who desperately needs acknowledgment from his family transforms into something weirder who still seeks for a comfortable nest to stay.

    To sum up, the film is a must which gonna give you an unforgetable touch on your mind.

  39. THOSSAPORN CHUDANKURA says:

    เนื้อเรื่องชวนติดตาม เทคนิคการถ่ายทำน่าสนใจ

  40. ATSUKO ABE says:

    ハラハラドキドキしました。
    MOZUの再来のようで面白かったです。

  41. hyunjee says:

    ディレクター、俳優、実話を思いうかばせるストーリー、なに一ひとつ完璧ではないものはない。
    輝幸香川のファンになっちゃいました。

  42. nattaphan says:

    Creepy เล่าเรื่องราวของ "โคอิจิ ทาคาคุระ" อดีตนายตำรวจหนุ่มสายจิตวิทยา โปรไฟล์ลิ่ง ผู้เชี่ยวชาญเรื่องฆาตกรต่อเนื่อง ทว่าหลังจากประสบความล้มเหลวในการช่วยเหลือตัวประกันจากคนร้ายเมื่อปีก่อน เขาก็ตัดสินใจลาออกจากงาน ย้ายบ้าน แล้วหันมาเป็นอาจารย์ในมหาลัยแทน
    เรื่องราวน่าขนลุกเริ่มต้นขึ้นเมื่อเพื่อนร่วมงานขอให้โคอิจิช่วยสืบคดีที่ปิดไม่ลงในอดีต มันคือคดีปริศนาในบ้านหลังหนึ่งที่สมาชิกในครอบครัวหายสาปสูญไปอย่างลึกลับ มีเพียงลูกสาวคนเล็กเท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่ โคอิจิ เริ่มสอบสวนเธอ และเขาก็ได้ข้อมูลสำคัญว่า ก่อนที่ครอบครัวเด็กสาวจะหายตัวไป พวกเขาได้ติดต่อกับชายลึกลับที่อาศัยอยู่ข้างบ้านก่อน // ในขณะที่เดียวกัน ที่บ้านของเขา "ยาสุโกะ" ที่มีสถานะเป็นผู้อาศัยรายใหม่ ก็พยายามเริ่มผูกมิตรกับเพื่อนบ้าน แต่เธอกลับรู้สึกหวาดระแวง "นิชิโนะ" เพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่กับลูกสาว เธอรู้สึกได้ว่าชายคนนี้มีลักษณะไม่ชอบมาพากลบางอย่าง แต่กว่าจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ชายคนนี้ก็เริ่มกร่ำกรายเข้าสู่ชีวิตครอบครัวพวกเขาแล้ว

    Creepy เป็นหนังที่ "น่าขนลุก" สมชื่อจริง ๆ ความน่าขนลุกอยู่ในสายลมที่พัดผ่าน อยู่ในผ้าม่านพลาสติกที่ปลิวไสว อยู่ในบานประตู หน้าต่าง ทางเดินแคบ ๆ อยู่ในรอยยิ้มบางเฉียบ อยู่ในแววตาอันแสนอ่อนโยน Kurosawa ฉกาจฉกรรจ์ในการสร้างบรรยากาศไม่น่าไว้วางใจให้คุกคามคนดูทีละเล็กละน้อย โดยไม่พึ่งพิงเทคนิคโฉ่งฉ่าง แต่เขาทำให้เรารู้สึกได้ว่าสิ่งละอันพันละน้อยที่อยู่ในชีวิตประจำวันของเรา สามารถแปรเปลี่ยนเป็นความอันตรายได้
    จริง ๆ ตรรกะของหนังค่อนข้างจะเป็นอะไรที่กลืนได้ยาก แต่พอมันเป็น "ประเทศญี่ปุ่น" ประเทศที่ถือวัฒนธรรมความเป็นส่วนตัวเป็นที่หนึ่ง เหตุน่าสะเทือนขวัญจึงเป็นไปได้ ทั้งการที่ผู้คนไม่ใส่ใจความเป็นไปของเพื่อนบ้าน คดีฆาตกรรมที่ไม่ได้รับการเหลียวแล สภาวะไม่รับรู้ถึงสิ่งรอบตัว ในแง่หนึ่งหนังจึงสะท้อนถึงภาวะกระจัดกระจายตัวของผู้คนในสังคมญี่ปุ่น ดังจะเห็นได้จากความยอกย้อนในหลายฉากที่มีผู้คนเป็นจำนวนมากปรากฏอยู่ในฉากหลัง เราอาจรู้สึกอุ่นใจเวลาเห็นคนมากมายอยู่ใกล้ตัวในหนังแนวสยองขวัญ แต่ในโลกภาพยนตร์ของ Kurosawa ความหนาแน่นของผู้คนอาจไม่ได้หมายความถึงความปลอดภับ ความอุ่นใจ ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ถึงตัวจะอยู่ไกล แต่ในใจกลับมีแต่ความเหินห่างระหว่างกัน เป็นผลให้ความชั่วร้าย ฆาตกร หรือปัญหาเข้ามารุมเร้าเข้าแทรก และแฝงตัว ดังที่เราจะเห็นได้จากผลงานก่อน ๆ ของเขาอย่าง Kairo (พลังงานลึกลับจากอินเทอร์เน็ตที่เข้าเล่นงานผู้คนในโตเกียวที่เปลี่ยวเหงา และตัดขาดจากกัน) Tokyo Sonata (ภายใต้หลังคาเรือนของครอบครัวชนชั้นกลางมีความจืดจาง ห่างเหินกันอยู่)

    หากจะมีข้อติก็น่าจะแรงผลักดันของตัวละครเมียพระเอก ซึ่งไม่มากพอที่จะทำให้นางถูกชักนำเข้าสู่โลกมืดได้ คือถ้าเป็นหนังระทึกขวัญอเมริกา มันจะต้องสื่อให้เห็นก่อนว่า พระเอก นางเอก มีความห่างเหิน มีความไม่เข้าใจกัน มีความเหงา ใกล้แค่ไหนคือไกล จนสร้างแรงเหวี่ยงที่ทำให้อีกฝ่ายตีตัวออกห่างได้ เมื่อมีบุคคลที่สามเข้ามา

  43. janesa says:

    Creepy , เป็นภาพยนตร์ที่สร้างความประทับใจ ตื่นเต้น ลึกลับ น่าหวาดกลัว ชวนติดตาม ดูจบแล้ว บอกได้เลยว่า หนังเรื่องนี้สนุกมาก จำได้ทุกฉากเลยทีเดียว ถ้าเป็นหนังที่น่าเบื่อ มีฉากที่ไม่เกี่ยวข้อง หรือสำคัญกับเรื่องราว อาจมีหลับตา หรือพักสายตาบ้าง ขอกล่าวเป็นหัวข้อ ดังนี้
    ๑. เนื้อหา การเปิดเรื่อง หรือ ฉากแรก สะกดสายตาให้ฟัง และดูอย่างตั้งใจ ตัวเอก คือ ตำรวจที่มีความสามารถในการสอบสวนผุู้ต้องสงสัย และพยาน โดยการใช้จิตวิทยา เพื่อให้ได้ข้อมูล และนำไปสู่การค้นหาหลักฐานต่อไป อย่างไรก็ตาม ปัญหาก็เกิดขึ้น เมื่อ ตำรวจที่มีความสามารถผู้นี้ เกิดวิเคราะห์ผิดพลาด และเชื่อใจผู้กระทำผิด ทำให้เกิดการฆาตกรรม ต่อหน้า เจ้าหน้าที่ตำรวจ ในสำนักงานตำรวจ จากนั้น ตำรวจผู้นี้จึงขอลาออก และย้ายออกจากใจกลางเมืองหลวง ไปยังชานเมืองโตเกียว เพื่อเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ในวิชาเกี่ยวกับอาชญวิทยา และจะได้มีเวลาอยู่กับครอบครัว คือ ภรรยา ทั้งนี้ ครอบครัวตำราจยังไม่มีบุตร
    ฉากแต่ละฉาก เกิดขึ้น อย่างมีเหตุผล ชวนติดตาม แม้ว่าอดีตตำรวจผู้นี้ จะไม่มีหน้าที่ในการสืบสวนคดีเก่าๆที่เป็นคดีคนหาย ที่ยังไม่สามารถปิด หรือคลี่คลายได้ แต่ก็อดไม่ได้ ที่จะให้ความคิดเห็น ความน่าจะเป็นในคดีดังกล่าว รวมทั้ง พบว่ามีการฆาตกรรม เกี่ยวข้องกับคดีข้างต้น เนื้อหาน่าตื่นเต้น ชวนติดตาม และน่าเศร้าโศก
    ๒. นักแสดง มีความสมจริง เหมือน คนธรรมดาทั่วไป นั่งดูหนังเรื่องนี้ เหมือน เราอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ราวกับว่า เราเป็นเพื่อนบ้านที่ไม่ได้ใส่ใจคนอื่น ความสามารถในการแสดงเป็นไปแบบมนุษย์ธรรมดา ที่มีทั้ง ความกลัว ความอาย ความกล้า และยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น กล่าวคือ นักแสดง ไม่ว่า จะสวมบท คนร้าย หรือ คนดี ไม่มีการแสดงเกินจริง <Over-action> เหมือนอย่างที่ ทาคาคุระ บอกกับภรรยาว่า บางครั้งคนที่แสดงกิริยาไม่ดีต่อเรา ไม่มีมารยาทต่อเรา อาจเป็นคนดี คนปกติ ฉะนั้น ต้องใช้เวลาดู และ ปรับตัวเข้ากับเพื่อนบ้าน
    ๓. องค์ประกอบของภาพยนตร์ เช่น ฉาก บรรยากาศ การแต่งกาย ดูได้สบายๆ เป็นธรรมชาติ เหมือนคนดูเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์นั้น ไม่เหมือนฉากในสตูดิโอ แต่มันคือ บ้าน หรือ สถานที่จริง ที่เกิดการฆาตกรรม เสน่ห์ของหนังเรื่องนี้ คือ สุนัข <Max> มาเพิ่มสีสัน เป็นนักแสดงที่เล่นเก่ง โดยเฉพาะ ฉากที่แม็กซ์ โดนปืนจ่อที่คอ เมื่อแม็กซ์หันมาเห็น แม็กซ์ร้องขอชีวิต ด้วยความกลัว นอกจากสุนัข เสน่ห์อีกอย่างที่ข้าพเจ้าชอบ คือ ฉากนอกอาคารสถานที่ ชอบภาพเมือง และชนบท แม้แต่เสียงรถไฟ ได้ยินแล้ว ชวนให้คิดถึงเวลาเย็น ทุกคนมุ่งหน้ากลับบ้าน

    ดูแล้ว ได้อะไร นอกจาก ความสนุก คำตอบ คือ ได้พบสัจธรรมชีวิต คนในครอบครัวเดียวกัน ต้องใส่ใจกัน มีเวลาคุณภาพให้แก่กันและกัน ปัญหาจะได้ไม่เกิด หรือ เมื่อเกิดขึ้น จะได้แก้ไขทัน และป้องกันไม่ให้เกิดอีก สิ่งสำคัญอีกประการหนึ่ง คือ สามี ภรรยา ต้องพูดคุยกัน ในสิ่งที่ตนไม่พอใจ ไม่เข้าใจ มิฉะนั้น ความสัมพันธ์อาจสั่นคลอนได้

    ข้าพเจ้า ได้ดูภาพยนตร์ ทั้งหมด ๕ เรื่อง ได้แก่ Harmonium , Chihayafuru part1 , Chihayafuru part2 , Sweet Bean , The Top Secret : Murder in Mind และ Creepy ชอบทุกเรื่องค่ะ เมมื่อจำเป็นต้องโหวต ก็ขอเลือก Creepy เป็น ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม สำหรับข้าพเจ้า ค่ะ

  44. Natthee Boonpong says:

    หลังจากได้ดูภาพยนตร์เรื่อง creepy ก็รู้สึกประทับใจมาก นอกจากจะได้ดูเพื่อความบันเทิงแล้วยังเป็นโอกาสอันดีที่ทำให้ได้เรียนถึงรู้สภาพสังคมและวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่นได้ดียิ่งขึ้นกว่าเดิม และมีความสนใจที่จะศึกษาเกี่ยวประเทศญญี่ปุ่นเพิ่มเติม ในหนังมีการสอดแทรกให้เราได้เรียนรู้เรื่องต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น การทักทาย การรับประทานอาหาร รวมทั้งสภาพแวดล้อม ธรรมชาติ และสภาพความเป็นอยู่ของคนในสังคม ในบ้าน สถานที่ทำงาน และประเด็นหลักคือเรื่องของความสัมพันธ์ระหว่าง งาน ครอบครัว และสังคม ล้วนเกี่ยวเนื่องกัน ทุกคนต้องการความสุข ความสำเร็จ แต่การได้มาซึ่งความสุขต่างกัน การดำเนินชีวิตของแต่ละคนย่อมมีปัญหามากน้อยต่างกัน และการแก้ปัญหาของแต่ละคนซึ่งแตกต่างกันไป การแก้ปัญหาที่ผิดวิธีย่อมเกิดผลเสีย และเกิดผลกระทบกับคนในสังคม สุดท้ายแล้วก็จะได้ผลกรรมในที่สุด การแก้ปัญหาที่ดีคือรับฟัง ปรึกษาและหาทางออกร่วมกันในทางที่ถูกที่ควรโดยเฉพาะกับคนใน ครอบครัว ซึ่งภาพยนตร์เรื่อง creepy นำเสนอมุมมองได้ดี เราสามารถนำมาปรับใช้กับสังคมไทยได้จากการชมภาพยนตร์ ซึ่งเป็นการศึกษาแลกเปลี่ยนเรียนรู้วัฒนธรรมร่วมกันได้อย่างดีทางหนึ่ง

  45. Natthee Boonpong says:

    หลังจากได้ดูภาพยนตร์เรื่อง creepy ก็รู้สึกประทับใจมาก นอกจากจะได้ดูเพื่อความบันเทิงแล้วยังเป็นโอกาสอันดีที่ทำให้ได้เรียนถึงรู้สภาพสังคมและวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่นได้ดียิ่งขึ้นกว่าเดิม และมีความสนใจที่จะศึกษาเกี่ยวประเทศญญี่ปุ่นเพิ่มเติม ในหนังมีการสอดแทรกให้เราได้เรียนรู้เรื่องต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น การทักทาย การรับประทานอาหาร รวมทั้งสภาพแวดล้อม ธรรมชาติ และสภาพความเป็นอยู่ของคนในสังคม ในบ้าน สถานที่ทำงาน และประเด็นหลักคือเรื่องของความสัมพันธ์ระหว่าง งาน ครอบครัว และสังคม ล้วนเกี่ยวเนื่องกัน ทุกคนต้องการความสุข ความสำเร็จ แต่การได้มาซึ่งความสุขต่างกัน การดำเนินชีวิตของแต่ละคนย่อมมีปัญหามากน้อยต่างกัน และการแก้ปัญหาของแต่ละคนซึ่งแตกต่างกันไป การแก้ปัญหาที่ผิดวิธีย่อมเกิดผลเสีย และเกิดผลกระทบกับคนในสังคม สุดท้ายแล้วก็จะได้ผลกรรมในที่สุด การแก้ปัญหาที่ดีคือรับฟัง ปรึกษาและหาทางออกร่วมกันในทางที่ถูกที่ควรโดยเฉพาะกับคนใน ครอบครัว ซึ่งภาพยนตร์เรื่อง creepy นำเสนอมุมมองได้ดี เราสามารถนำมาปรับใช้กับสังคมไทยได้จากการชมภาพยนตร์ ซึ่งเป็นการศึกษาแลกเปลี่ยนเรียนรู้วัฒนธรรมร่วมกันได้อย่างดีทางหนึ่ง

  46. Sadanan Khemthong says:

    CREEPY :: จิตใจที่บิดเบี้ยว รอยร้าวในครอบครัวที่มองไม่เห็น

    โดยหน้าหนัง Creepy เป็นหนังแนวทริลเลอร์สืบสวนสอบสวนที่อาจดูไม่แปลกใหม่อะไร หากแต่เมื่อได้ยินชื่อผู้กำกับอย่าง คิโยชิ คุโรซาว่า ก็พอเดาได้ทันทีว่ามันต้องมีความน่าสนใจมากกว่าที่เห็นผิวเผินเป็นแน่

    Creepy เล่าเรื่องของ ทาคาคุระ อดีตตำรวจผู้เชี่ยวชาญและสนใจในศาสตร์เกี่ยวกับจิตวิทยาอาชญากรรม ที่ผันตัวมาเป็นอาจารย์มหาลัยหลังเกิดเหตุการณ์สะเทือนขวัญกลางโรงพักซึ่งเขามีส่วนในเหตุการณ์นั้น ทาคาคุระออกมาใช้ชีวิตเรียบง่ายนอกเมืองกับ ยาสึโกะ ผู้เป็นภรรยา แต่ชีวิตของพวกเขากลับไม่ราบรื่นนัก เพราะเพื่อนบ้านที่มีท่าทางประหลาดเข้ามาพัวพัน และยังรวมไปถึงการที่ทาคาคุระผู้ซึ่งไม่อาจต้านทานแรงปรารถนาต่อคดีคนหายที่ยังปิดไม่ได้เมื่อ 6 ปีก่อน จนเอาตัวเข้าไปมีส่วนในการขุดคุ้ยเรื่องราวทำให้ชีวิตของเขาวุ่นวายขึ้นไปอีก

    ในแง่ของความเป็นหนังทริลเลอร์ Creepy ทำได้ดีมากในระดับมาตรฐาน แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดของหนังคือคอนเซปท์และ mood and tone ที่ทำออกมาให้คนดูรู้สึกถึงความ "Creepy" หรือความ "น่าขยะแขยง" ได้โดยที่หนังไม่จำเป็นต้องนำเสนอภาพชวนแหวะน่าสะพรึงแม้แต่นิด หากแต่เป็นบรรยากาศในเรื่องที่ดูวังเวง ให้ความรู้สึกถึงความชื้นแฉะ(ซึ่งเป็นความรู้สึกที่คนเรามักไม่ค่อยรู้สึกสบายตัวนักอยู่แล้วเป็นธรรมชาติ) การใช้ภาพในโทนสีเขียวหม่น การแสดงออกของตัวละครแต่ละตัวที่ล้วนแต่มีความประหลาดและน่าฉงน บวกกับเรื่องราวเกี่ยวกับคดีคนหายสาบสูญและฆาตกรรม ทำให้ภาพรวมของหนังคุมโทนให้คนดูรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล และความรู้สึกน่าขยะแขยงปนขนลุกได้อย่างอธิบายไม่ถูก

    แต่สิ่งที่น่าสนใจ คือประเด็นที่ถูกนำเสนอในหนัง ซึ่งไม่ได้มีเพียงการนำเสนอเรื่องราวแนวอาชญากรรมในสังคม หรือจิตใจของคนญี่ปุ่น แต่มันพูดถึงมุมมองเกี่ยวกับครอบครัวของสังคมญี่ปุ่นด้วย ซึ่งหากหากมองย้อนกลับไปยังผลงานมาสเตอร์พีซชิ้นก่อนหน้าของคุโรซาว่าอย่าง Tokyo Sonata ก็จะพบว่ามันมีจุดคล้ายคลึงกันในแง่ของการเล่าเรื่องระบบครอบครัวที่ล่มสลายไปพร้อมๆกับสภาพจิตใจของคน

    ในTokyo Sonata หนังพูดถึงครอบครัวที่มีภาพลักษณ์สมบูรณ์ในสายตาสังคมภายนอก ที่ค่อยๆเกิดรอยร้าวจากภายในจนแตกสลายไปในที่สุด แต่ใน Creepy หนังเลือกที่จะเสียดสีประเด็นความอยากจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบผ่านตัวละครเพื่อนบ้านนิสัยประหลาดอย่าง นิชิโนะ ซึ่งในครึ่งหลังของหนังจะมีการเฉลยปมว่า ตัวนิชิโนะนั้นมีอาการทางจิตประเภทต่อต้านสังคม และเขาก่อคดีด้วยการแสร้งเป็นเพื่อนบ้านของครอบครัวคนอื่น และทำการหลอกล่อให้ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบในสายตาของเขาเกิดรอยร้าว และห้ำหั่นกันเองในที่สุด แล้วตัวเขาก็จะเข้าสวมรอย ใช้สมาชิกที่เหลือสร้างเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบของตนเองขึ้นมา

    จากที่เห็น เราพบว่าตัวละครนิชิโนะมีทั้งความน่ารังเกียจ และน่าสมเพช ไปพร้อมๆกัน จากอาการทางจิตที่เกิดขึ้นกับเขา ทำให้เราตีความไปว่าสาเหตุหลักเกิดจากการเลี้ยงดูในวัยเด็ก ซึ่งตัวนิชิโนะอาจเติบโตมาในครอบครัวที่แตกสลายหรือล้มเหลว(อาจเป็นการเลี้ยงดูแบบผิดๆ เช่น การเพิกเฉยกับเด็ก หรือการใช้ความรุนแรง) ส่งผลให้เขาเป็นคนประเภทต่อต้านสังคมและรู้สึกขาดความรัก แต่ในเมื่อหนังไม่ได้ลงรายละเอียดของตัวละครนี้ชัดเจนว่าเป็นเช่นที่กล่าวมาหรือไม่ จึงวิเคราะห์ในมุมกว้างของบริบทสังคมญี่ปุ่นได้ว่าในมุมมองของคนหรือสังคมญี่ปุ่นนั้น ครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อมคือต้องมี มีพ่อ(เป็นผู้นำ) แม่(เป็นแม่บ้านช้างเท้าหลัง) หรือ ลูก(เชื่อฟังและทำตัวดี) อยู่ด้วยกันในบ้านหนึ่งหลัง ซึ่งแน่นอน จากมุมมองของคนภายนอก มันเป็นภาพของ Perfect Family แต่ใครเล่าจะรู้ว่าแม้ภายนอกจะสวยหรู แต่ภายในอาจมีรอยร้าวเกิดขึ้น ดังเช่นที่คนนอกไม่อาจรู้เช่นกันว่าครอบครัวที่นิชิโนะสร้างขึ้นไม่ใช่ครอบครัวที่แท้จริงและมันถูกสร้างมาอย่างปลอมๆ ไม่ต่างจากละครหลอกตัวเองฉากหนึ่งเท่านั้น

    ค่านิยมความต้องการครอบครัวที่สมบูรณ์แบบทำให้จิตใจน้ชิโนะบิดเบี้ยวทวีคูณ และมันจะยิ่งเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขาที่จะแทรกแซงครอบครัวคนอื่น ที่มีรอยร้าวอยู่แล้วเช่นเดียวกัน อย่างเช่นครอบครัวของทาคาคุระ ซึ่งดูผิวเผิน แม้จะไม่ใช่พ่อแม่ลูก แต่ก็เป็นคู่สามีภรรยาที่น่าอิจฉา แต่ใครจะรู้ว่าเบื้องลึกภายในจิตใจของทั้งคู่ ทาคาคุระยังโหยหาคดีและการเป็นตำรวจ เขาออกมาเพราะความรู้สึกผิดที่ติดค้างในใจ หากแต่ลึกๆแล้วก็กระหายที่จะมีส่วนร่วมในคดีปริศนา ถลำลึกจนส่งผลต่อความสัมพันธ์กับภรรยา ส่วนยาสึโกะ หญิงสาวที่ทำหน้าที่ภรรยาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แต่ก็ไม่ชอบใจนักกับนิสัยตำรวจของสามี และลึกๆเธอเองก็เบื่อหน่ายกับชีวิตการเป็นช้างเท้าหลัง เมื่อทั้งสองต่างมีความคับข้องใจและไม่พูดมันออกมา เมื่อถูกเร้าจากเพื่อนบ้านมหันต์ภัยอน่างนิชิโนะก็ยิ่งทำให้ทั้งคู่เตลิดไปกันใหญ่

    ดังนั้น สถาบันครอบครัวนับเป็นสิ่งสำคัญลำดับต้นๆ ไม่ว่าจะในสังคมใดก็ตาม และความสมบูรณ์แบบไม่ใช่การอยู่ด้วยกันแบบพร้อมหน้าแต่กลับไม่มีความรักหรือเอาใจใส่ซึ่งกันและกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสังคมที่เต็มไปด้วยการแข่งขันและกดดันอย่างญี่ปุ่นนั้น เราเห็นความโหดร้ายของมัน ทั้งการกลั่นแกล้ง อาการทางจิต ความรุนแรง หรือการฆ่าตัวตาย ค่านิยมความสำเร็จและความสมบูรณ์แบบทำให้เราต้องดิ้นรนทรมาน ไม่แปลกเลยหากจะบอกว่าปัญหาหลายอย่างเกิดขึ้นจากการเลี้ยงดูในระดับครอบครัว จิตใจที่บิดเบี้ยวไปแล้ว คงยากที่จะกลับมาดีดังเดิม

    ท้ายที่สุด ตัวหนังเล่าเรื่องในแนวสืบสวนสอบสวนระทึกขวัญได้อย่างดี โดยเฉพาะช่วงครึ่งแรก แม้ว่าครึ่งหลังการกระทำหลายอย่างของตัวละครค่อนข้างน่ารำคาญและไม่ค่อยฉลาดนัก แต่ในความเป็นจริงเรื่องไม่ค่อยฉลาดนี้ก็มีโอกาสเกิดขึ้นได้ในสถานการณ์เช่นในเรื่อง และหนังเลือกที่จะจบแบบปลายเปิด ซึ่งแม้หลายปมได้ถูกคลายไปแล้ว แต่คนดูกลับรู้สึกได้ถึงปมใหม่ที่เกิดขึ้น และยากที่จะคลี่คลายเหลือเกิน นับว่าเป็นจุดจบที่เป็นจุดเริ่มต้นเสียมากกว่า

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked

On the contents of the check, please send.

ページトップへ